Yamaha MT01

De zon brandt ongenadig op de snelweg. Mijn ogen volgen de streep asfalt die voor me ligt en duidelijk is te zien dat de lucht, vlak boven de weg, trilt van de hitte. De airco maakt overuren om de temperatuur op 20 graden Celcius te houden. Een snelle blik op de boordcomputer verraadt dat het buiten 30,5 graden is. Een van de eerste echt hete dagen van dit jaar. Mijn gedachten dwalen af naar het leer waar ik me dadelijk in moet hijsen en de twijfel slaat toe. Misschien dat een andere dag toch beter zou zijn, als het niet zo heet is? Ik zweet dadelijk geheid die helm uit! Aan de andere kant: op de terrasjes zal dadelijk heel wat leuks te zien zijn, toch? Of zou iedereen nu thuis in het badje liggen? Tsja, wat te doen? “Bestemming bereikt” klinkt het plots uit mijn boxen. Al dagdromend ben ik inmiddels bij Motoport Echt aangekomen.

Het is druk hier. Ik moet m’n auto op de kiezels zetten. Overal auto’s en motoren en vooral heel veel mensen. Ik loop naar binnen. Mijn blik glijdt over de glimmende lak van de bikes in de showroom. Er staat heel wat fraais tussen. Mijn ogen zoeken echter iets anders. Zo te zien zijn alle verkopers druk in de weer. Ik loop verder de zaak in en achter de toonbank bij de kleding staat een leuke dame. Ik houd mijn pas in en ga voor haar staan. Haar oogopslag is guitig. “Kan ik je helpen” vraagt ze. “Nou, ik kom eigenlijk voor een proefrit, maar ik zie dat iedereen druk is” antwoord ik. Zonder iets te zeggen loopt ze achter de toonbank uit en kijkt de kantoren in. “Inderdaad, iedereen is bezet” hoor ik haar zeggen en resoluut loopt ze naar achter de werkplaats in. Gedwee volg ik haar. Haar haren deinen op en neer op het ritme van haar loopje. Mijn ogen dwalen af naar d’r strakke spijkerbroek. Not bad, galmt het door mijn altijd alerte hersenhelften. Ik schud mijn hoofd kort heen en weer om de opkomende kinky gedachten te verbannen. Stay focussed Cyber!

Opeens horen we een aanzwellend zwaar geluid. Onweert het nu buiten of wat? We lopen naar de poort en gaan op zoek naar de bron van het geluid. De hemel is strakblauw en er is geen wolkje te bekennen. Als we tussen de motoren en het voetvolk doorkijken spotten we 2 bikers die aanstalten maken om te gaan vertrekken. “Shit, daar gaat iemand er vandoor met mijn testbike” sis ik tussen mijn tanden door. Net hard genoeg zodat het aardige meiske het hoort. Ze kijkt me aan en vraagt “welke motor is het?”. “Die dikke naked daaro, de MT01” brom ik en ondertussen zie ik m’n testrit al aan mijn neus voorbijgaan. Maar het meisje rent resoluut de werkplaats uit en begint druk te gebaren en te roepen richting de 2 vertrekkende bikers. Mooi, ze reageren net als ik zou doen als een leuke meid op me af komt rennen en ze knijpen in de remmen. Vizieren gaan verwachtingsvol open. Er wordt in mijn richting gewezen en armen gaan teleurgesteld de hoogte in. Dit was natuurlijk niet datgene wat ze wilden horen. De 2 stappen af. Jiffy’s gaan uit. Het meisje en de MT01-rijder komen nu richting werkplaats gelopen. Ik schat de biker op zo’n 1,90 m. en zeker een centimetertje of 20 breder dan ik. Hij rukt z’n Shoei race-replica van z’n hoofd en z’n blik verraadt dat ie not amused is. Als ze bij me zijn wil ik iets aardigs zeggen want ik voel me nu toch wel een beetje schuldig. “Enne… heb ik nu je rit verknald?” vraag ik met een knipoog. “Als je dat maar weet” bijt de krullekop me toe en drukt de sleuteltjes in m’n hand. “En bedankt nog he Nathalie”, gromt hij naar het aardige meisje alvorens resoluut de werkplaats in te lopen. Opeens bedenkt hij zich kennelijk want na enkele meters draait hij zich weer om en komt met grote passen op me af. Ik zet me alvast schrap. Zonder wat te zeggen strekt hij echter zijn hand naar me uit. Opgelucht vinden onze handen elkaar en het is of zijn blik me wil zeggen: “No hard feelings bro’ ”. “Ach” zegt het meisje even later, “hij kan nog iedere dag met die motor rijden, hij begrijpt het vast wel”. Yeah right…

Ondertussen is er een verkoper vrij en Nathalie dirigeert hem in mijn richting. Ik bedank haar voor de moeite en het strakke spijkerbroekje verdwijnt weer achter de toonbank. Geduldig leg ik verkoper Maurice uit wat de bedoeling is. Hij heeft even nodig om z’n gedachten te ordenen maar na een blik in z’n agenda valt het 10 Eurocent stukje weer: “Ooh ja, je had een afspraak gemaakt voor die testrit he?” Na kort overleg spreken we af dat ik de motor een uurtje of 2 meeneem. Het vrouwtje wil hem tenslotte ook effe zien en gezien het feit dat je toch een behoorlijke zak doekoe moet meebrengen eer je jouw persoonsgegevens op het kentekenbewijs mag laten zetten, wil je de fiets toch effe aan een grondige bodycheck onderwerpen he. De noodzakelijke formaliteiten worden snel even afgehandeld en Maurice geeft aan dat ik er goed aan doe om meteen effe te tanken. Aftanken hoeft strakkies niet maar grijnzend laat hij me weten dat hij niet wilt dat ik dadelijk, met dit weer, een fiets met een drooggewicht van 240 kg. moet gaan lopen duwen. Aardige gozer, toch?

Terwijl ik op de gespierde MT01 afloop moet ik denken aan een scene uit de film The Terminator. Helemaal aan het begin zie je een bliksemflits. Terwijl de rook langzaam optrekt zie je hoe de gehurkte gestalte van Schwarzenegger zich in Slow Motion opricht. Deze motor maakt net zoveel indruk. Breed, gespierd en één brok gebundeld geweld. Een echte Muscle-Bike. Al maandenlang vergaap ik me aan de folder. Ik ken de technische details van buiten. Fanatiek heb ik het internet afgestruind naar mooie plaatjes. Iedere welving staat in m’n geheugen geprent. Ik heb zelfs een apart fotoalbum op mijn favoriete site gezet zodat ook anderen kunnen genieten van het object dat ik zo begeer (voor de afwisseling es geen Babe van vlees en bloed ;-)) Een MT01 in retrolook [MT0S: redactie], da’s het helemaal voor mij. En nu staat ze voor me. Ik voel kriebels in m’n buik. Het lijkt verdomme wel op een first date met het mooiste meisje uit de klas. Je bekijkt haar stiekum al heel lang. Je geniet van haar sexy uitstraling. Iedere keer weer als je haar ziet verlang je naar haar. Je stelt je voor hoe het zal zijn. ’s Nachts droom je van haar. En nu, nu gaat het gebeuren, je mag met haar uit. YESSS!!!


De eerste kennismaking

De zware Meindl wordt over de buddy getild en meteen valt de slanke taille van deze fiets op waardoor de bovenbenen netjes aansluiten. De zit is, zoals verwacht, comfortabel rechtop maar niet té. Je zit toch ietwat naar vorengebogen (Streetfighter-style) en da’s wel lekker om wat weerstand te kunnen bieden aan de rijwind. Het contactsleuteltje gaat om en de naald van de teller slaat 1 keer helemaal rond alvorens terug te keren in de uitgangspositie. Gaaf! Verwachtingsvol gaat het duimpje richting startbutton.

VRRRAAAOOOEEEMMMMM!!! Bulderend ontwaakt de V-Twin uit z’n slaap. Verdomme, dit ding buldert net zo als de Lambo-gele V8 Camaro van m’n overbuurman, maar dan alleen uit 2 potten. Meteen weet ik alle blikken op me gericht. Hier en daar wordt er alvast respectvol een stapje achteruit gedaan. Ik voel me meteen een stoere vent. Omdat ik de omstanders niet teleur wil stellen geef ik een flinke lel gas en laat ik de koppeling opkomen. En BAM... de koppeling hapt toe als een Pitbull en de MT01 springt vooruit. M’n koppie klapt achterover maar gelukkig heb ik het stuur stevig vast. F*CK A DUCK, dit bedoelen ze dus met 150 Nm. Wat een aanrijd-koppel! Ik zie uit m’n ooghoeken een paar toeschouwers opzij springen. Hehehehehe, kijk, zo hoort dat.

Ik stuif op de 1e kruising af op het industrieterrein en waan me enigzins verloren zonder Navi. “Moest ik nou deze zijstraat hebben of de volgende”, denk ik bij mezelf. Opeens zie ik een dikke Hummer, op hoge snelheid,  van links naderen en zo te zien is de bestuurder niet van plan om van het gas af te gaan. Ik overleg even of ik er volgas voorlangs zal proberen te knallen of dat ik toch maar verstandig zal zijn. Mijn vingers spannen zich om de remhandel en de radiaal geplaatste remklauwen happen toe. Sooo hey, de eerste bijna-stoppie van de dag is een feit. Good brakes! De Humvee schiet rakelings langs de machtige, 43 mm. dikke Upside-Down. Oefff... toch wel groot, zo’n Hummer in het echt. Ik dacht dat die dingen alleen in Hollywood rondkarden. Een paar honderd meter verderop passeer ik echter een dealer van die patserbakken. Hhhmmm... was dus waarschijnlijk een gast die een proefritje maakte. Kijk, dat snap ik nou niet he. Mogen die potentieële kopers, bij de gratie van de minimale afzetaantallen, al een testrondje draaien, maken ze d’r meteen zo’n aso-rit van. “Grow up guys”, denk ik bij mezelf en draai het gas nog es lekker vol open...



Hoe rijdt het of in dit geval... Shattered Dreams

De dubbele koplamp wordt richting heuvelland gedraaid met de achterliggende gedachte daar een paar mooie bochtjes te pakken. De MT01 begint al te wennen. Bij de inhaalmanouvres op de binnendoor weggetjes richting Noorbeek, valt op hoe plotseling het koppel erin komt. Aanvankelijk reagerend als een gemoedelijke middenklasser verandert het karakter resoluut als de toerentellernaald de 3500 tpm. toucheert. De zuigers beuken als een bezetene op de krukas die op zijn beurt het vermogen dirigeert richting mega-dikke-ketting. Het lijkt een beetje op Mike Tyson in disquise. Zo ben je nog relaxed wat punches aan het wisselen en zo bijt ie ’n stuk uit je oor. De V-Twin sleurt er in ieder geval goed aan. Voordat je “een-en-twintig” kunt zeggen ben je al voorbij een auto met sleurhut erachter en voordat je “Jezus-F*cking-Christ” kunt zeggen ben je voorbij een vrachtwagen met aanhanger. Geweldige tussen-acceleratie deze fiets. Jammer alleen dat deze Mike Tyson de handdoek al rond de 5300 tot 5500 tpm. weer in de ring gooit. De powerband is dus nog geen 2000 toeren breed! Je hebt constant het gevoel dat hij nog langer door kan gaan maar geknepen wordt door een veilig afgestelde mapping.

Het “bropohhhpohhh“ van de begrenzer maakt keer op keer een vroegtijdig einde aan enthousiaste tussensprintjes en aan geforceerd ingezette wheelies. Nu begint de afwijkende vermogensafgifte toch ietwat te irriteren. De vergelijking met de first date met het mooiste meisje uit de klas dient zich weer aan. Je bent lekker aan het stappen en je besluit ‘to take it to the next level’. Je neemt haar mee naar buiten om effe te chillen. Zodra de gelegenheid zich voordoet buig je je voorover en kust haar teder op haar lippen. Ze beantwoordt je kus wel maar daar blijft het dan ook bij. Geen echte passie of wilde overgave terwijl dit wel was waar je op hoopte. Jammer, jammer, jammer, haar looks suggereren immers wat anders. Maar ach, misschien moet ze gewoon nog even loskomen en komt het AHA-Erlebnis dadelijk nog wel.

Het bordje Noorbeek flitst voorbij. Het echte testwerk kan beginnen. Ik zet de kleine afdaling in en voer de snelheid gestaag op. Ze laat zich goed in de bochtjes leggen. Bochtje in, gas eraf. Bochtje uit en vol het gas er weer op. Een paar honderd toeren een aarzelende respons en dan pas die punch. Mwahhh, dat kan beter. Nu nog es maar dan met wat meer gas. Bochtje in, gas beetje terug maar boven de 3500 tpm. houden, bochtje uit en meteen vol het gas erop. Het koppel knalt erin en wild zwiept de dikke kont een halve meter naar rechts. Meteen schraapt de halve ijzerwinkel over het asfalt en trek ik een vonkenregen waar Spuit11 tijdens zijn ‘slide’ jaloers op zou zijn geweest. Ik moet echt aan de bak en kan hem ternauwernood opvangen. “Kijk, kijk, kijk zo moet dat”. Eindelijk wordt er gehapt naar het baasje. De volgende bocht dient zich aan en keer op keer gaat het ietsjes harder en ietjes platter. Maar toch... echt lekker is anders. Hoe ik ook één probeer te worden met de motor, iets klopt er voor mijn gevoel niet. Ja, hij stuurt lichter dan het uiterlijk doet vermoeden en nee, ondanks het hoge rijklaargewicht van een dikke 250 kg. gooit dit geen roet in het eten. En ja, hoewel vering en demping te comfortabel zijn afgesteld, om echt te kunnen raggen, is dit (nog) niet het probleem. Het rijwielgedeelte met zijn R1-lookalike achterbrug en Monocross achtervering lijkt goed voor mekaar. Evenals de dikke Upside-Down voorvork aan de boeg. Is het aluminium CF Die-cast frame dan misschien het probleem? Maar hoe ik ook probeer, plotseling remmend en gasgevend in de bocht, snelle links-rechts combinaties met afwisselend gas eraf en weer erop, ik kan er geen spoortje torsie of beweging in bespeuren. Het lijkt allemaal te kloppen. Langzaamaan begin ik de banden ervan te verdenken als zijnde de hoofdoorzaak van het niet kunnen krijgen van een vertrouwd bochtengevoel. Ze glipten net immers plotseling ook al weg. Een setje Michelins Pilot Power would do a world of good. Of ligt het alleen maar aan mij en is het puur gevoelsmatig? Als een paal boven water staat in ieder geval wel dat ik mijn rijstijl heel erg moet aanpassen aan het karakter van de MT01.

Ik besluit me op de rest van m’n testdrive te concentreren en met mixed feelings stuif ik dieper de heuvels in.Al rijdende probeer ik vervolgens om de zinnen een beetje verzetten. Hoe zou je deze Bike moeten classificeren? Streetfighter? Nope! Daarvoor mist ie honderd procentjes zeker teveel bite en lichtvoetigheid om nog maar te zwijgen over de zeer beperkte laagtoerige powerband. Een (gewone) Naked Bike misschien? Ook niet. Deze term zou hem toch ietwat tekort doen. Het direct aanspreekbare hoge koppel met de piek vanaf 3500 tpm. is ongekend in dit segment. Een Cruiser dan? Ook niet echt! De actieve zitpositie daagt je uit tot snelle ritten en dat staat haaks op het gedachtegoed van het cruisen. Power Cruiser dan? Mmmaybe. Je kunt met deze fiets op een snelle comfortabele manier snel van A naar B cruisen, da’s de MT01 zeker toevertrouwd.

Ook een paar bochtjes pakken op een sportieve manier is mogelijk, zolang je maar geen extreme dingen verlangt. Yamaha zelf betitelt de fiets als ‘Torque Sports’ en ik probeer om deze omschrijving te plaatsen. ‘Torque’ als in trekkracht, ja dat heeft ie overduidelijk. Dat stukkie van de naamgeving past dus wel. Maar ‘Sports’??? Met de beste wil van de wereld kan ik voor deze betiteling geen begrip opbrengen. Menige Naked draagt deze titel niet en laat zich daarentegen veel sportiever rondsturen. Imho heeft Yamaha hiermee toch echt de plank misgeslagen. Ik ken namelijk geen enkele Sportbike die piekt tussen de 3500 en 5500 tpm. Voor een sportief te rijden Bike is dit toerengebied veel te laag. De meesten komen dan net een beetje op gang en de echte Sportbikes liggen dan nog steeds te maffen. Mijn voorstel zou zijn om een andere categorie voor deze fiets in het leven te roepen en om ‘em ‘Naked Torque’ te dopen of zoiets... Ik betrap mezelf erop dat nu eigenlijk de frustratie spreekt. Zit ik hier verdorie Yamaha aan te vallen op een naampje. Het merk dat de nu al legendarische R1 het levenslicht liet zien notabene. How deep can a guy sink. Het is echter pure teleurstelling wat hier spreekt. Ik had zooooooveel verwacht van deze, op papier tenminste, absolute Killer-Bike. Ik dacht echt dat ik tegen mijn Dreambike was aangelopen. Had ook al bijna een DK’tje [Doorlopend Krediet: redactie] geregeld. De Jappen waren er m.i. voor het eerst in geslaagd om oosterse betrouwbaarheid te combineren met een echt innovatief en revolutionair design. Dat geheel werd overgoten met een bij de italianen afgekeken pastasausje en de Raptors, Tuono’s en Brutale’s van deze wereld hadden er, althans op designgebied, een geduchte concurrent bij. Dit achterblijven bij mijn hooggespannen verwachtingen uit zich nu in een stukje teleurstelling en frustratie.


Wegpiraten

Over frustratie gesproken, waar komen plotseling al die idioten in hun fel gekleurde strakke truitjes en homo-broekjes eigenlijk vandaan? Al peinzend ben ik plots terechtgekomen tussen de Colnago’s en Pinarelli’s. Het worden er ook nog steeds meer. Er komen 10-tallen, nee 100-tallen wielrenners de heuvels afgestormd. Allemaal met dezelfde verbeten blik in die ogen. Het “Opzij opzij opzij, opzij opzij opzij, ik heb een ongelofelijke haast” van Herman van Veen lijkt hun lijfspreuk te zijn. Alle gangbare verkeersregels worden aan de wielerschoentjes gelapt. Ze komen me massaal tegemoet, op MIJN rijbaan verdomme. Ik moet remmen, ik moet ontwijken, ik moet halsbrekende toeren uithalen om die mafketels te ontwijken. Wat is dit zeg? Opeens schiet het door mijn hoofd. Vandaag wordt er een of andere wielerronde in het heuvelland gehouden. Shit!!! Helemaal vergeten. Ik wil er het beste van maken maar de wielerfanaten maken het steeds bonter. Er wordt druk gebaard dat ik aan de kant moet gaan. Dit terwijl ik al bijkans in de berm zit. Opeens nader ik een T-splitsing. Van links nadert een colonne voorovergebukte Lance Armstrong wannabees. Enkele meters daarvoor rijdt een kopgroepje van 5 á 6 man. Ze trappen de longen uit hun lijf. Ik zie het al, die mannen gaan echt niet afremmen. Haha, dit keer geen Hummer als tegenstander. Make my Day!

De eerste durfals gooien hun stuurtjes brutaal voor de aanstormende MT01. “Lik mijn bruine anjer zeg!” Die lui zijn echt compleet van de ratten besnuffeld. Een beetje respect he jochies. Op het moment dat ik naast ze rijd maak ik een bruuske stuurbeweging in hun richting en draai ik het gas VOL open. Het buldert en dreunt alsof er een gebouw instort. WOW, hier moet ik eigenlijk een MP3 sample van maken. Wat een geweld. Even waan ik me Tom Cruise in de film ‘Days of Thunder’. Op de racetrack, op jacht naar zijn tegenstanders en het gas gaat daarbij helemaal los. En...... het werkt. Het kopgroepje schrikt zich wezenloos en al slingerend raken de stuurtjes van 2 wielrenners verstrengeld in elkaar en rijden ze stuurloos van de weg af. Ze vallen net niet. Jammer! De rest van het kopgroepje knijpt vol in de remmen en komt midden op straat tot stilstand. Het peloton moet nu noodgedwongen ook afremmen. Hahaha, sweet revenge! Voldaan stuur ik verder en werp af en toe nog een geamuseerde blik in de spiegels. Ik heb de smaak nu goed te pakken. Even later doemt er weer een groepje renners op. Ze rijden zeker met 8 man naast elkaar. Alsof de hele weg van hun is. Dit kan echt niet he. Het groepje aso-rijdend wielervolk kan z’n borst alvast natmaken. Het kunstje van daarnet wordt herhaald en op mijn manier wordt duidelijk gemaakt dat de verkeersregels ook door hen dienen te worden nageleefd. Mijn humeur klaart zienderogen op.

Het wordt zelfs nog beter. Terwijl ik Buitenlust passeer trekt daar net een buggy volgas weg. Geintrigeerd rem ik wat af en laat het bouwpakket voor me de weg opschieten. Het karretje ploft en knettert en qualmt daarbij als een oude diesel. Ik houd een beetje afstand omdat ik geen oliespetters op mijn kleding wil. De buggyrijder houdt me nauwlettend in de gaten en doet zijn best om de hele weg te benutten. Kennelijk wil hij geen gaatje voor me laten vallen. Hij zigzagt wild van links naar rechts. Door de open constructie kan ik iedere beweging van de wielophanging volgen en ik zie hoe die wordt mishandeld door de bestuurder. Zijn haren wapperen wild onder de rollbar. Geamuseerd besluit ik om hem, ocherm, maar even in die waan te laten. Kijken wat ie doet. Aangemoedigt door het feit dat hij kennelijk een motor vóór kan blijven trapt de chauffeur het gas steeds dieper in. De buggy begint vervaarlijk te zwiepen en uit te breken. Het manneke doet echt zijn best maar rijdt nu duidelijk boven zijn kunnen. Dit gaat dadelijk goed fout voor hem. Ik gun hem nog een paar bochtjes voordat ik besluit om hem tegen zichzelf in bescherming te nemen. Een streepje gas is voldoende om naast hem te komen. Zo blijf ik enkele seconden hangen. Hij kijkt opzij en probeert te ontdekken wie zijn tegenstander is maar zijn nieuwsgierigheid kaatst af op mijn iridium vizier. Met een draai van mijn rechterpols boor ik zijn illusie voorgoed de grond in. Het gaat lekker vandaag.

Door het hangen achter de buggy heb ik wel het jachtgebied van de MT01 ontdekt. Stevig doorrijden met af en toe een korte felle uithaal als je iemand voorbij wilt steken. Qua omschrijving dekt de term Powercruisen de lading toch het best, want dáár liggen de kwaliteiten van deze motor. Ongetwijfeld zal dit ook perfect kunnen met een duopassagier. Daarvoor heeft deze bike genoeg kracht in z’n donder. Langzaamaan begin ik het te snappen. In deze stijl rijdend maak ik het rondje heuvelland af. Ik laat mijn verwachtingspatroon helemaal los en wonderwel lukt het me nu zelfs om weer een beetje te genieten van de rit. Een zeldzame rust maakt zich van me meester.

 

Fotosessie

Ik wil de MT01 ook nog even aan het vrouwtje laten zien en begeef me langzaamaan richting Brunssum. Ik besluit om binnendoor via Wijnandsrade te gaan en onverwachts dient zich een leuke fotolokatie aan. “Ooh ja, hier staat een kasteeltje met een gracht eromheen”. Was ik eigenlijk een beetje vergeten. Ik besluit om de oorspronkelijk beoogde fotolokatie te laten voor wat ie is en parkeer de motor bij de ingang. Zo vanaf een afstandje blijft het toch echt een prachtig dikke fiets. Absoluut geen Mainstream Bike. Hiermee maak je een statement. Het is echt een kunstwerk der techniek. Een meesterlijke compositie opgetrokken uit staal, aluminium en titanium. Gaaf hoe die glimmende uitlaatbochten naar de achterzijde worden geleid. Komende uit 2 machtig dikke luchtgekoelde cylinderblokken waar, om de langeslag-layout van het blok nog eens te benadrukken, 2 verticaal geplaatste gepolijste bussen in zijn verwerkt. Puur voor het optische effect. Heel mooi. Aan de andere zijde van het blok zitten, ter compensatie voor het ontbreken van de vette uitlaatbochten, stukken megadikke carterbeplating geschroefd. Alles lijkt om dat patserblok heengebouwd te zijn. 1670 Cubic Inches, dat is 835 cc per cylinder. Die zuigers hebben dus heel wat, elektronisch ingespoten, benzinemengsel te verplaatsen. Jammer alleen dat ik constant heb moeten lopen zoeken naar die opgegeven 90 PK en 150,1 Nm. koppel. Zo goed verstopt dat ik er niet in geslaagd ben om ze te vinden. Jammer genoeg blijkt  het, in de folder genoemde, mega-koppel slechts een papieren leeuw te zijn. Met deze hoeveelheid Newton meters zou je bomen moeten kunnen ontwortelen. Maar in plaats van een Master of the Universe gevoel voel ik me eerder een hashhond, speurend en snuffelend in de hoop die 150,1 Nm. te vinden.

De lens wordt nu gericht op de asociaal vette einddempers die vlak onder het zadel lopen. Imposant. Vooral van de zijkant gezien. Het lijken wel de lopen van een afweergeschut, zo schuin naar boven gericht. Het klinkt alleen beter. Heel even krijg ik de 190’er Metzeler ME-Z4 voor de lens. PPPFFF... mijns inziens geen byte op mijn Memory-Card waard. Samen met zijn 120’er broertje om het voorwiel kon hij immers geen moment overtuigen. Mijn oog valt alweer op het blok. Het aluminium frame is geheel om dit motorblok heen geleid. Je ziet er eigenlijk maar vrij weinig van. Daar waar Benelli, Ducati en Moto Morini juist de nadruk op de frames willen leggen, heeft Yamaha het kolossale blok tot eye-catcher benoemd. Ze zijn zonder meer goed in die opzet geslaagd, dat blijkt. Eeuwig zonde dat uitgerekend hun eye-catcher niet voldoet aan het opgeroepen verwachtingspatroon.

Het instrumentarium is erg basic gehouden. Eén enkele grote ronde retro-toerenteller waarin een digitale display en enkele lampjes zijn verwerkt. Eenvoudig van opzet met wat extra functies zoals tripmetertjes en een klokje. Niets schokkends. Het zadel is mooi gelijnd maar oogt op het eerste gezicht wat dun. Qua zitcomfort heb je echter niets te klagen. Ware het niet dat ik, al rijdende, regelmatig met de binnenkant van m’n bovenbenen hinderlijk tegen de zijkant van de kunsstof beschermrand van het frame aanzit. Je benen worden daardoor iets uit elkaar gedrukt. Voordeel hiervan is dat je wel goed voelt wat de Bike doet. Nadeel is dat de beschermrand, doordat hij zo smal is, al snel gaat irriteren. Beetje jammer, maar kennelijk noodzakelijk omdat het frame op die plek om het blok heen wordt geleid. Verder zijn tank, achterbrug en voorvork helemaal klasse vormgegeven. Daarnaast zijn voor- en achtervering volledig instelbaar. Alles oogt robuust en voor de eeuwigheid gemaakt. Bij Yamaha zullen ze zich dus vast niet in de buik bijten met de 2 jaar garantie die ze geven. Ik ben er alleen nog niet uit wat ik nou van die koplamp moet vinden. Het is een dubbele, maar door de vorm doet ie me, nu ik ‘em in het echt voor me zie, denken aan de kop van Louis van Gaal inclusief dubbele kin. En zoals bekend is die knakker nou niet bepaald gezegend met de , al was het er maar 1, 7 schoonheden. Was me op de foto’s helemaal niet zo opgevallen eigenlijk.

Ik ga op m’n hurken zitten en net op dat moment lopen er 2 knaapjes van circa 10 jaar langs. Ze hebben hengels in de hand die zeker dubbel zo lang zijn als zijzelf. De bewondering is aan hun snoetjes af te lezen en de dapperste van de 2 laat zich spontaan ontvallen: “Sooowww, wat een mooie motor meneer”. Hoewel de motor niet van mij is ben ik toch even trots. Ik glimlach naar het knulletje als hij op de teller kijkt en me vervolgens verbaasd aankijkt. “Tsja, tegenwoordig zijn de meeste snelheidsmeters digitaal knul, dat wat je ziet is de toerenteller”, help ik hem uit zijn verbazing. Het manneke knikt en loopt het bruggetje op waar hij, naast zijn buddie, plaatsneemt op de leuning. Met 1 oog op de dobbertjes en het andere oog op mij blijven ze mijn verrichtingen gadeslaan. Ik buk me, ik strek me, ga liggen op de grond en klim in een paal. Alles voor die ene mooie compositie. De waardering voor de MT01 stijgt weer enigzins. Ze blijft voor mij van een ongekende schoonheid. Mijn GSM begint te piepen. Oeps nog maar een half uurtje en ik moet de motor weer inleveren bij Maurice. Nu wordt het toch tijd.


De laatste indrukken

Thuis aangekomen werpt het vrouwtje, na lang aandringen, een korte blik op de motor. “Wat een ouwelullenbak” hoor ik mijn dochtertje zeggen. Mijn vrouw knikt instemmend. Tsja, ze zijn nu eenmaal wat anders van me gewend. Iets met veel kuipwerk en felle stickers enzo. Aber das war einmal. Dat waar ik vroeger helemaal voor ging is niet meer. Ik ben geëvolueerd qua smaak. Duidelijk zichtbare techniek, woest design dat met enkele simpele pennestreken op papier lijkt te zijn gezet. Less is more. De kunst van het weglaten. Maar er zijn van die vrouwen die echte schoonheid niet kunnen waarderen. Mijn vizier klapt dicht en ik start de motor. Mijn zoontje zwaait vanachter het raam naar me. Ik weet wat hij wil. Met een korte wheelie verdwijn ik uit het zicht. Weer iemand gelukkig gemaakt.

De kortste weg naar Echt is over de snelweg. Bij de ijzeren brug in Nuth gaat het rechtsaf en ik wil proberen om van die stippellijnen een streep te maken. Inmiddels heb ik 170 op het display staan en het begint nu toch wel erg ongezellig te worden. Er staat redelijk wat wind vandaag en ondanks mijn atletische bouw ;-) begint de vermoeidheid toe te slaan. Ik druk nog even door omdat ik niet telaat wil komen maar dat is echt niet lang vol te houden. Ik laat het gas iets vieren en zak af naar een 140-150 km/u. Zo, da’s al veel beter. Schiet toch ook lekker op zo. Dan maar een paar minuten later inleveren. De laatste kilometers kan ik toch nog even genieten van de MT01. Het was een dag met pieken en met dalen vandaag.


Conclusie

Als Maurice me vraagt hoe de rit bevallen is besluit ik om hem toch maar een thumbsup te geven. Ik lieg op dat moment niet. Dankzij de Hummer, wielrenners en buggyrijder is het toch nog een aardige dag geworden. Op zich doet de motor dat wat ie moet doen. Maar je moet haar snappen om d’r te kunnen waarderen. Over een aantal jaren zal ze hoogstwaarschijnlijk verheven worden tot stijlicoon van dit decennium. Alleen... het is niet mijn stijl. Tjeu mengt zich nog even in het gesprek en commercieel ingesteld als ie is maakt hij nog even een mooi prijsje. Was de MT01 geweest wat ik ervan gehoopt had dan hadden we nu een krabbel onder het koopcontractje kunnen zetten. Ik vertrouw hem toe dat ik nog aan het shoppen ben en dat ik nog op verschillende andere motoren wil proefrijden. Hij knikt begrijpend. Professionele reactie. Gezien het feit dat het inmiddels nog drukker is geworden in de zaak denk ik ook niet dat hij daar lang wakker van zal liggen. Zelf daarentegen zal ik nog menig slapeloos nachtje tegemoet gaan. Terwijl ik het grind oploop waar mijn trouwe koekblikje staat te wachten raffel ik de alternatieven in gedachten alweer af. Speed Triple, Superduke, Tuono... Wie weet waar mijn volgende testdrive me op zal doen belanden.

Met dank aan Motoport Echt voor het ter beschikking stellen van de MT01.

(34) Commentaar