| Duotest BMW K1200R en R1200S |
| geschreven door Cyberbob en Spuit11 | |
| Monday 03 July 2006 | |
 Boven de R1200S, Onder de K1200R Inleiding Waar de shoutbox toch weer niet goed voor is.....Normaal tha place to be, als het gaat om de meest schunnige en onzinnigste praat, maar dit keer onstond er een lumineus idee. Spuit en Cyberbob kwamen erachter dat ze ook wel eens op een BMW wilden rijden. Natuurlijk alleen om te kijken of het iets leuks is voor je 40ste verjaardag. Nou zo gezegt, zo gedaan. De contacten waren snel gelegd en er kon getest worden. Natuurlijk moest deze dubbel test verschijnen, op ons zo geliefde LRT. Maarja, hoe schrijf je zo iets? Het was meteen duidelijk dat we geen dure termen of definities wilden. Gewoon hoe rijdt het en wat valt je op. Zo is het voor iedereen duidelijk en hoef je niet meteen een technisch woordenboek ter hand te nemen. Datgene wat de "testrijders" schrijven kan niet gezien worden als de waarheid, maar is puur een verwoording van hun beleving. Velen kunnen een andere mening toegedeeld zijn.Verder wensen we iedereen veel leesplezier en bedanken wij Cyberbob voor de mooie verwoording. Wellicht dat jullie vaker dergelijke tests kunnen verwachten! BMW K1200R en R1200S testdrive  R1200S Details Vandaag wordt er getest met twee absolute tegenpolen uit de BMW-stal. Allereerst is daar die verpletterende Power-Naked-Bike die BMW momenteel levert, de K1200R. Voorzien van een vloeistofgekoelde, zoemende vier-in-lijnmotor die er maar liefst 163 peekaatjes uitperst. En dat in het Naked Bike segment! Door het blad Motoplus in mei van dit jaar verkozen tot DE Power-Naked-Bike van het moment. De concurrentie was niet mals t.w.: Aprilia Tuono 1000R, Benelli TNT1130, Ducati S4RS, KTM Superduke 990, Moto Morini Corsaro, Triumph Speed Triple en de Yamaha FZ1. Een prestatie van formaat dus waarvan we graag zelf het waarheidsgehalte willen bepalen.Zijn brother in arms voor vandaag is BMW’s sportieve Sportboxer, de R1200S. Qua concept totaal anders dan de K. Voorzien van een oogstrelend, bijna italiaans aandoend design, vooral in de kleurcombinatie rood/zilver. Het hart van de machine bestaat uit een lucht-oliegekoelde, 2-cylinder Boxermotor die een repectabele 122 PK’s weet te mobiliseren. Ook over deze machine is al het nodige gezegd en geschreven en ook hier willen we graag de proef op de som nemen.Peter draait zich om en duwt een K1200R uit de showroom. Wat een beest van een motor, zelfs op dit moment boezemt hij al ontzag in. Zijn gestrekte frame-layout geeft hem iets kolossaals, iets onheilspellends. Enigzins onder de indruk lispelt Spuit11 zachtjes: “uuuhhh, Cyber, pak jij de K maar..., ik begin wel met de R”. De K moet nog even worden afgetankt en wordt dus richting werkplaats gedirigeerd. Spuit11 geeft aan zich alvast in het pak te gaan hijsen en dit vind Cyberbob een strak plan. Tijd om te gaan rijden. De R staat voor het pand en Peter is zo vriendelijk om hem alvast op de parkeerplaats te starten. Spuit11 stapt op en is klaar voor de rit. Cyber daarentegen moet effe omlopen naar de werkplaats want daar staat de K. Toevallig is het net luchpauze en de monteurs inclusief een beslist niet onaardig uitziend vrouwelijk personeelslid, hebben zich net daar verzameld. Ahum... no time for making mistakes now. Soepel wordt de K bestegen. De sleutel gaat op contact en toen… ja, en toen… Geen button met ‘start’ er op te spotten, shit. Ook niet aan de linkerzijde van het stuur. Dit knoppie dan, tering, dat was het knipperlicht dus. En dat gaat nu dus ook al niet meer uit... Deze knop zal van de claxon zijn, toch? Een vluchtige blik door het beschermende donkere vizier, op het aanwezige personeel. Jahaa Cyber, nu hebbie de aandacht he. Spuit11 zit 50 meter verderop op een, reeds gestartte, bonkende Boxer (de geluksvogel), dus no-chance-in-hell dat ik die onopvallend om hulp kan vragen. In mijn wanhoop om niet af te gaan voorzichtig maar proberen te draaien aan het contactsleuteltje, tsja, het is een BMW he en je weet maar nooit. Godverdegodver... vertrouwen ze je twee fietsen toe van dik 16.000 ballen elk en je kunt ‘em nog niet eens aan de praat krijgen. Vol berouw denk ik terug aan het leedvermaak dat ik had toen ik het las van Raaz en zijn benzinekraantje in de Off-stand: god straft.,. ook coole indo’s. En opeens is daar die verlossende duim. Een klein knopje bovenop de Kill-Switch op de rechter bedieningsunit, blijkt hetzelfde effect op de krachtbron te hebben als het ‘Sesam open U’ van Ali Baba, op het immens grote rotsblok, enkele duizenden jaren geleden. Onze blikken kruisen elkaar. Die van de medewerker, servicegericht maar ontegenzeglijk met een sprankje onderdrukt leedvermaak. Die van Cyber, ontzettend opgelucht maar ook enigzins beschaamd. Het duiveltje op de schouder fluistert: “Burnout en op het achterwiel langs de showroom om de eer te redden”, maar het verstand loodst razendsnel herinneringen naar het bewustzijn van keren dat het is misgegaan. Nu dat verdomde knipperlicht nog. Een knikje naar Peter. De oplossing blijkt wederom simpel, maar des BMW’s. Beheerst rijden Spuit en Cyber het terrein van MOKAM af. Cyber in the lead en het gaat richting Geulle. Het gaat meteen al lekker. Alles werkt zoals je het verwacht (op die knoppenwinkel na dan). Bij het binnenrijden van Geulle valt Cybers blik, in het voorbijrijden, op een kortgerokte en strak getopte mama met spruit van ongeveer twee jaartjes oud aan de hand. Door het hier aan gepaard gaande lichtelijk draaien van het koppie, valt het Cyber op dat Spuit wel errug ver achterblijft en dat de knipperlichten van de R afwisselend oplichten. Het koppie van Spuit gaat van links naar rechts en weer terug. Hahahahahahaha... bekend probleempje. Cyber stopt zodat hij Spuit het verlossende knopje kan aanwijzen. Schouders worden opgehaald en het gas gaat er weer op. Het gaat bergaf bij Geulle en de paar leuke bochtjes die het dorpje te bieden heeft worden benut om kennis te maken met de wegligging van de Beemers. Bijna onderaan zit er een scherpe linkse in dit gedeelte en meteen hapt het asfalt hier een stukkie van de bergschoenen van Cyber af. Een blik in de spiegels leert dat Spuit ook al behoorlijk plat door de bocchies gaat. Hhhmmm... de afspraak was eigenlijk dat we eerst rustig aan zouden opbouwen maar de Beemers geven meteen al zoveel vertrouwen dat dit gewoon kan. Rustig cruisend met weinig toeren in afwisselend de tweede en derde versnelling door het dorp. Beide krachtbronnen doen dit soepeltjes en zonder te bokken, ook niet als het gas er meermaals effe af gaat (tot loopsnelheid) en er op het blok wordt afgeremd voor overstekende voetgangers en fietsers. De gasaannames verlopen spontaan en smeuïg. De Boxer verrast hier in positief opzicht. We oogsten de eerste bewonderende blikken en vriendelijke knikjes die dag. Op de buitenweg die volgt gaat het gas er stevig op.  De Private LRT Parking Eerste pitstop is de ‘Private Parking’ van LRT. De eerste indrukken worden uitgewisseld. Ondanks dat er pas een klein half uurtje is gereden blijkt er toch al heel wat gespreksstof te zijn. Nog even een paar piccies en op naar de testroute in het heuvelland. Eerst nog even een stukkie snelweg meepikken. We draaien de Kennedybrug af richting Eijsden. Het is druk op dit punt. Spuit ziet als eerste een gaatje en duikt er meteen in. Cyber besluit galant te zijn en laat de geladen 20-tonner voorgaan. Op het moment dat Cyber invoegt is Spuit al een stipje aan de horizon. Een Mercedesrijder blijft stoïcijns links rijden. Een nonchalante blik in de binnenspiegel. Een 2e blik volgt direct daarop en in de ogen van de bestuurder is het ontzag af te lezen. De Merc gaat direct naar rechts. Jahaa, het smoelwerk van de K oogt agressief. Het straalt echt iets uit van ‘Do’nt mess with me’. De duitsers betitelen dit steevast met de term ‘Überholprestige’. En ja, dat heeft de K zeker. Het gas gaat helemaal los en wat er dan gebeurt is echt schitterend. Als door een katapult afgeschoten knalt de K uit de startblokken. WOW!!! De naald van de snelheidsmeter schiet bijna net zo snel van links naar rechts als de naald van de toerenteller. Snel en trefzeker door naar de drie en naar de vier... en naar de vijf... Het houdt niet op. De K blijft eraan sleuren. Niet te stuiten die hap. De vermogensafgifte verloopt lineair maar onvoorstelbaar krachtig. Wat een genot. De LED’s van de R komen rap dichterbij, afslag Eijsden dient zich aan. Het is vrijdagochtend en het is rustig in het heuvelland. Spuit op kop. De snelheid wordt opgevoerd. De bochtencombinaties wisselen elkaar steeds sneller af. Man en motor worden steeds meer één. Het sportieve karakter van de motoren gaat steeds meer de boventoon voeren.  R1200S De R1200S De R1200S is ietwat matjes onderin (uiteraard is dit betrekkelijk want we hebben het nog steeds over een Superbike) maar vanaf het middengebied stuit je op de 122 trappelende paardjes en die hebben er duidelijk zin in. Hou je hem boven de, pak ‘em beet, 3000 tpm., dan hoeft ie maar weinig toe te geven op de K. Ook al omdat de R, met z’n rijklaargewicht van 213 kg., een stukje lichter is dan de K. De Boxer is goed bij de les en reageert goed op commando’s van de gashandel. De acceleratie is overtuigend met een ABSOLUUT FANTASTISCH eindschot.  Dashboard R1200S We weten niet hoe de BMW-techneuten dit in het lucht-/oliegekoelde 2-cylinder Boxerblok hebben weten te peuteren maar vanaf 6500 tpm. staan de 112 Nm. grotendeels ter beschikking en is het alsof je een Afterburner inschakeld. De Boxermotor sleurt er dan opeens nog eens extra hard aan en blijft dit doen tot zo’n 9000 tpm. Blijf je het gas helemaal openhouden dan merk je dat de R licht wordt van voren en het stuur begint dan ietwat te pendelen. Oorzaak: door de extra Power-Boost til je het voorwiel ongeveer een centimetertje of wat boven het asfalt uit en de oneffenheden in het wegdek zetten zo af en toe de schoudertjes onder het voorbandje. Vandaar de lichte onrust in de voortrein. Gaat dit ten koste van de stabiliteit? Mwahhh, het zou de R tekort doen om hem hierop te veroordelen. Het komt de Funfactor in ieder geval wel ten goede. In our humble opinion hoort een SuperBike dit gedrag te vertonen. Voor ons als testers zou er wel een stuurdempertje op mogen maar ach... BMW geeft met deze Boxer wel een nieuwe dimensie aan het veelgehoorde ‘Freude am fahren’. Iets waar de R niet van houdt zijn stootjes tussengas tijdens het terugschakelen. De Boxer leent zich hier eenvoudigweg niet voor. Hier ontbreekt het hem simpelweg aan een stukje lichtvoetigheid, iets dat een SS-machine wel bezit. Het schakelen gaat overigens, net als op de K, snel en trefzeker. Ook de ‘vrij’ is probleemloos te vinden, geen gehannes hier. Puntje van kritiek is de ietwat (te) zachte Telelever voorvork. Jagend achter de R valt het op dat de fiets nogal op en neer deint bij sterk inremmen en vol uitaccelereren van de bochten. wellicht een kwestie van anders afstellen? Erop rijdend heb je hier in ieder geval weinig last van. De ingezette lijn wordt strak vastgehouden en correcties kunnen achterwege blijven. Maar toch, iets meer weerstand zou lekkerder zijn. De achterkant volgt en voelt daarentegen absoluut perfect. De Öhlins-shock doet zijn werk meer dan voortreffelijk en is boven alle twijfel verheven. Klasse! Dit geldt overigens ook voor de bijterige voorrem. Er is maar weinig handkracht nodig om een indrukkende vertraging te bewerkstelligen. Bovendien is de remkracht perfect te doseren. Nog zoiets karakteristieks voor de R: bij stilstand en bij het optrekken vanuit stilstand geeft het Boxer-concept zijn visitekaartje af. Duidelijk zijn de horizontale krachten van de zuigerverplaatsingen voelbaar. De motor schudt als het ware lichtjes tussen je benen heen en weer. Niet hinderlijk maar beslist ‘Gewöhnungsbedürftig’. De Boxer is sowieso de hele tijd merkbaar ‘aanwezig’. Voor de Boxerfanaat zal het ongetwijfeld wel z’n charme hebben, net zoals de Harley-fanaat zal zweren bij de dikke V-Twin dreun. Voor ons als geboren en getogen Jappen-rijders is het in ieder geval wennen.  K1200R De K1200R  Dashboard K1200R We waren tijdens deze test ook gespitst op het rijden op een cardanfiets. Een kettingaandrijver geldt vanouds als soepeler en je hoort wel eens negatieve geluiden over de ‘reacties’ van een cardanas. Nou, hierover kunnen we kort zijn: op deze fietsen merk je nog niet eens dat je een cardanas tussen de wielen hebt! De lichte cardan waarvoor gekozen is op deze fietsen ‘duwt’ geen moment als je het gas plotseling dichtgooit. Ook is er geen enkele vertraging bespeurbaar in de aandrijflijn als het gas de andere kant opgaat. Dit vooroordeel kan dus gelijk de koelkast in. Bij het aantreden van de test twijfelden we over de handelbaarheid van deze fiets. Enerzijds vanwege zijn gestrekt kolossale voorkomen, anderzijds vanwege zijn hoge rijklaargewicht van 237 kg. Hoe anders blijkt het in de praktijk toe te gaan. ‘Do’nt judge a book by the cover’ zeggen de engelsen altijd zo treffend. Nou, dat spreekwoord gaat hier ook op. Qua handling verrast de K ons positief. Je gaat heel makkelijk plat met deze machine en ook kneedowns zijn een fluitje van een cent. Je gooit hem zonder problemen van oor op oor en ook in hairpins doet de K wat je van hem verlangt. Je kunt lekker ver naar voren kruipen om extra druk op de Duolever voorvork te kunnen uitoefenen. Al met al is het rijgedrag enigzins te vergelijken met een CBR600, vrijwel iedereen zal zich al kort na het opstappen thuisvoelen en kan dus ook direct hard gaan met deze machine. En dat is meteen het grootste compliment dat we de K kunnen geven. Het probleem met dit beest is alleen dat je ongemerkt veel sneller onderweg bent dan met een CBR600. Spuit maakte op een gegeven moment de opmerking dat hij nadrukkelijker, dan op de R, in de remmen moest om een beetje van de snelheid af te komen. Tsja, als je ongemerkt 40 km/u harder op de bochtjes afgaat, dan moet je inderdaad wat meer remdruk op het ABS-systeem uitoefenen...Feit is wel, dat de remmen van de K iets meer pressie van de hand nodig hebben dan de R. Navraag leert ons dat de R het allernieuwste ABS bezit en dat het doorgevoerd gaat worden over de gehele modellenlijn. Eerlijk is eerlijk, de K is een Bike met ballen, een echte ‘mannenmotor’. Dit is beslist niet denigrerend bedoeld richting de vrouwelijke Bikers, maar je hebt gewoonweg wat kracht nodig om dit beest te bedwingen. Vergelijk het met een Mastino Napolitano, daar gaat het vrouwtje ook niet effe gezellig een stukkie mee om. BMW heeft met deze fiets echt een Bike voor de purist pur sang op de weg gezet. Rijdend maar weinig bescherming biedend tegen de elementen, zodat de winddruk bij hogere snelheid heerlijk op helm en lijf beuken. Stilstaand is de duidelijk zichtbare techniek een lust voor het oog van diezelfde purist.  K1200R Details Op een mooi punt in het heuvelland wordt even halt gehouden voor een fotosessie. Eerst wordt de R1200S eens goed bekeken. Bij het zoeken naar interessante camera-hoeken springen steeds meer details in het oog. De enkelzijdige ophanging waardoor de Cardanas loopt is een kunstwerk op zich. Schitterend gelijnd en door deze constructie komt het achterwiel met de gebogen spaken heel goed tot zijn recht. Dan die design Seat-pipes die je eerder zou verwachten onder een italiaanse fiets. Over de goudgele Öhlins-shock hebben we het al es gehad, blijft een geweldig gezicht. Het racezadeltje met sleuven is ook heel apart. In de praktijk iets aan de harde kant, maar op dit type fiets wil je dat ook. Alle vormen kloppen. Rank, slank en gestroomlijnd. En dan dat Boxerblok. Anders dan dat je gewend bent, maar ontegenzeglijk imponerend. Bij het voetje-aan-de grond-zetten is Cyber wel tot twee maal toe, met zijn scheenbeen, onzacht in aanraking gekomen met de cylinderkop. Maar och, een paar verwensingen en kleine wheelies later, zijn ook die twee vriendjes geworden en wordt dit gezien als één van de charmes van het concept. Het cockpitje, met diverse functies, is zeer compleet afgewerkt. Mooi detail is de aanduiding van de versnelling waar je op dat moment in rijdt. Steeds meer fietsen worden hiermee uitgerust en dat is een positieve ontwikkeling. Er zit ook een interessante knoppenwinkel op ;-P Een mooi stukje techniek. Dit is echt het type fiets waar je ’s avonds, na het eten, nog effe een half uurtje van gaat genieten in de garage. Jij en je Bike. Na een tijdje komt je vrouw dan de garage in om te kijken wat je eigenlijk aan het doen bent. Ze ziet je zitten, op een krukje en schudt meewarig haar hoofd. Boys will be boys... De K1200R staat erbij als een jachtluipaard die klaarstaat om zijn prooi te bespringen. Zo klinkt hij overigens ook. Daar waar een eerder getestte MT01 qua geluid, associaties opriep met de film ‘Days of Thunder’ klinkt de K eerder als de gedempte brul/grom van het al eerder genoemde jachtluipaard, vlak voordat ie aanzet om een leven-op-dood-spurt aan te gaan met een antilope. Zijn uiterlijk is bruut, dreigend, ja bijna angstaanjagend. Vooral het smoelwerk, met dat ene half dichtgeknepen oog, boezemt ontzag in. Deze asymmetrische koplampen geven hem dat agressieve waar je naar op zoek bent bij dit soort bikes. Verder een uitlaat zo dik als het bovenbeen van de gemiddelde pitspoes. Ook hier weer die mooie swingarm met eenzijdige ophanging. Het achterwiel is hier helaas een beetje verstopt tussen enerzijds de mega-dikke uitlaat en anderzijds achter de ophanging en schijfrem. Mooie details zijn de holle achteras en de weggewerkte cardan. Het dikke zwarte blok laat er geen misverstand over bestaan dat deze jongen heel wat in zijn mars heeft. Het cockpitje is net zoals bij de R goed verzorgd. Er zit tevens een handige digitale tankaanduiding op en ook de instellingen van het ESA systeem (Electronic Suspension Adjustment) zijn hier te zien. We hebben overigens niet al te veel getest hiermee, simpelweg omdat de ingestelde sportstand, voor onze rijstijl, perfect was. Daarnaast ontbrak ons hiertoe ook de tijd. Je kunt echter kiezen uit meerdere standen t.w. Normaal, Comfort en Sport en daarnaast kun je nog eens varieëren in de standen met of zonder bijrijder en met of zonder bagage. In totaal negen instellingen. Voor elk wat wils dus. Zo naast elkaar staand kun je mooi even de verschillen tussen de bikes in je opnemen. De zitpositie op de K is prettig laag en draagt bij tot het lage zwaartepunt van de fiets. Op de R zit je iets hoger, gevoelsmatig zit je zelfs iets ‘op’ de fiets. Niet overdreven natuurlijk maar al met al draagt deze zitpositie bij aan de ontspannen houding die je automatisch aanneemt als je op de R stapt. Op de K zit je zelfs nog iets meer ontspannen. Wel iets naar voren gebogen, maar dit heb je beslist nodig gezien de hoge gemiddelde snelheden die je met de K zult rijden. Verder zit je op de R redelijk goed beschermt achter het tophalf kuipje. Het minuscule windafwijzertje van de K biedt daarentegen amper bescherming tegen weer en wind. De R is duidelijk de Beauty van de 2 terwijl de K de rol van Beast overtuigend op zich neemt. De optielijsten die BMW hanteert zijn uitgebreidt en daardoor kun je deze fietsen heel veel duurder maken dan waarvoor ze standaard in de prijslijst staan. In dat opzicht lijkt het bij BMW een beetje op haar automobiel-tak. We willen niet discussieëren over de zin danwel onzin van bepaalde accessoires, maar als je de optielijsten bestudeerd dan valt er eigenlijk bijna niets te verzinnen wat je niet als optie op je fiets kunt laten schroeven. Een kleine greep uit het aanbod: tassen en koffers in vele soorten en maten (bij de K meer aanbod dan bij de R), middenbok, paddock stand, verwarmbare handvatten, navigatie systeem, diefstalalarm, windscherm, sportrijwielgedeelte, bredere velg + achterband etc. etc. Resumerend: de laatste tijd bouwt BMW tamelijk baanbrekende machines en zijn ze ermee begonnen om hun oude imago van zich af te schudden. Even open vizier nu, zonder mensen op het zieltje te willen trappen: het BMW imago heeft lange tijd iets stoffigs gehad. Een BMW was meer iets voor kilometervreters, bikers waarvan de gemiddelde leeftijd doorgaans iets hoger lag en die meer waarde hechtten aan bedrijfszekerheid en degelijkheid dan aan design en de huidige PK-race. Het pad dat ze nu hebben ingeslagen met o.a. deze beide machines is echter totaal anders. BMW heeft de handschoen opgepakt en de Jappen en Italianen kunnen hun borst nu wel natmaken. BMW speelt volop mee in de ‘Bundesliga’ van het motorwereldje. De doelgroep heeft zich nu, qua leeftijd en rijstijl, verbreedt wat de afzetaantallen beslist ten goede zal komen. Mensen die voorheen nooit aan BMW hebben gedacht zouden hun mening ons inziens moeten bijstellen. Ons als testers zul je in ieder geval nooit ofte nimmer meer iets negatiefs horen zeggen over BMW. Wat dat betreft heeft dit merk er twee overtuigde bewonderaars bij...Met dank aan MOKAM en in het bijzonder aan Peter, voor het ter beschikking stellen van de motoren.
 R1200S Showoff
 K1200R Showoff
Auteurs: Cyberbob en spuit 11 Editor: dokkie Copyright LRT 2006 |
| < Vorige |
|---|