 ZZR1400 & CBF1000
Een vluchtige blik op m’n horloge. Over 20 minuutjes staan 2 testmotoren klaar en ik sta hier in een vervloekte file. De tijd begint te dringen. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel aan te laat komen voor een afspraak. Zeker op een dag als vandaag als een van de allersterkte productie-motoren klaar staat om getest te worden. Er komt beweging in de file. Het bejaarde Corsaatje voor me trekt tergend langzaam op. Hij laat een gat vallen van vele meters en verschillende aasgieren maken hier meteen gretig gebruik van. 4,5, 6 auto’s schieten vanuit een zijstraat voor ons de file in. “Geef nou eens gas man”, roep ik in de beslotenheid van m’n auto. Net op het moment dat ik gefrustreerd langs het ‘hoedje-op-leeftijd’ wil stuiven staat de hele meute alweer op de rem. Welgeteld 3 meter zijn we opgeschoven. Denkbeeldig trek ik met m’n tanden de pin uit een handgranaat en gooi die op de ongelukkige bejaarde voor me. Aaaaaaaaaahhhhhhhhh!!!
We sukkelen vooruit met de snelheid van een invalide slak. De weg voor ons loopt omlaag en draait naar rechts. Nog effe en ik kan de lengte van de file overzien. We rollen nog enkele meters verder. Heuvelaf kijkend over het Corsaatje spot ik, zover m’n blik reikt, gekleurd blik. Veelal voorzien van witte kentekenplaten. Vandaag is het immers Karfreitag en de complete duitse beroepsbevolking heeft dan een Day-off. Vette pech! Maar wat is dit? Nu lijkt er helemaal geen beweging meer in de stoet te zitten. Mijn ogen speuren de oneindige rij af en in de verte, ter hoogte van boerderij de Naanhof, draaien wat poppetjes opgewonden om auto’s heen. Nee he, kennelijk zijn daar enkele koekblikken op elkaar geklapt.. Aaaaaaaaaahhhhhhhhh!!!
 Hot Turbo
Voorbereiding
Terwijl ik snel m’n motorboots aandoe komt mijn Co-piloot voor vandaag al relaxed naast me staan. Met een brede grijns op z’n gezicht kijkt hij toe terwijl ik gehaast m’n kloffie aanschiet. “Staan de motoren al klaar?” “Yep, die staan al buiten” antwoordt VTX. We lopen naar binnen en nemen de sleutels in ontvangst van Maurice. Hij wenst ons veel plezier toe en stort zich weer op z’n drukke werkzaamheden. Eerst nog snel een niergordeltje scoren bij de kledingafdeling. Fieke staat achter de toonbank en laat haar kennersoog keurend over mijn postuur glijden. “Dat wordt een ‘M’metje’. Ze graait onder de toonbank en haalt een Büse tevoorschijn. Ik had eerder een ‘L’ verwacht maar besluit om de niergordel eerst maar es om te doen. Hij past perfect! Jaja, hier speelt overduidelijk de jarenlange ervaring mee. Het prijsje wordt ook nog naar beneden afgerond. Prettig zakendoen op deze manier. Zo, nu nog effe snel een pitstoppie maken want met een volle blaas beginnen aan een testdrive is natuurlijk niet zo verstandig.
De CBF1000
Buiten aangekomen is het even zoeken. De ZZR1400 hadden we daarnet al zien staan maar waar staat die CBF1000? Na wat heen en weer geloop en krijgen we haar opeens in de smiezen bij de feesttent. In Interstellar Black staat ze ons, enigzins anoniem, op te wachten. Zelf zouden we hebben gekozen voor het meer tot de verbeelding sprekende Bombay Orange of Candy Xenon Blue maar met een zwart exemplaar is je doelgroep hoogstwaarschijnlijk wel wat groter. Met keurende blikken lopen we op de Honda af maar plots versnelt VTX z’n pas en springt op de CBF. ´Met een ‘lekker puh’ gelaatsuitdrukking zegt ie triomfantelijk: “Zo, rijd jij eerst maar es de bandjes van die 1400 warm”. Terwijl ik me omdraai en me richting de Kawa begeef stuift Mister stuntbike al langs me. “Gelukkig nog niet op het achterwiel” mompel ik binnensmonds, want verschillende MPE-medewerkers houden ons belangstellend in de gaten.
 CBF1000 ABS
De CBF1000 wordt door Honda als een semi-Naked in de markt gepositioneerd. Een sportieve Naked voorzien van een top-half kuipje èn met het 16-kleps blok van de Fireblade. Uiteraard wel terug getuned tot 98 pk en 97 Nm. Dit alles met het oogmerk van koppelwinst in de lagere- en middenregionen en om het vermogen er beter bruikbaar uit te laten rollen. Koppel hieraan een wel zeer relaxte zithouding en je hebt een allemansvriend gecreëerd. De zit is ontspannen rechtop en je hoeft je armen nauwelijks te strekken om bij het stuur te kunnen. De steps zitten wel erg ver weg. Benieuwd hoe dat dadelijk uit gaat pakken qua grondspeling bij het platleggen.
Het lijnenspel van deze allrounder is niet echt opzienbarend maar straalt wel iets avontuurlijks uit. Grote koplampen met hoog daarbovenuit torend een steile voorruit die je ogenschijnlijk tegen de meest erbarmelijke weersomstandigheden in bescherming zal nemen. Een tweetal dikke uitlaatjes en een mooi bol kontje waarin het verlichtingsspul geraffineerd is weggewerkt maken het plaatje compleet.  Avontuurlijk |  Bol kontje |
De ZZR1400
Terwijl ik op de ZZR afloop valt me op hoe lang en laag deze Bike gebouwd is. Uitgevoerd in toepasselijk Diablo Black. Ze staat naast een kleinere 600cc Jap en qua verhouding lijkt die opeens op een bromfiets. Wat een mastodont zeg! In gedachten dicht ik de ZZR alvast de stuureigenschappen toe van een GoldWing. Het avant-garde ontwerp is absoluut in het oog springend. Kawa heeft de geldende normen wederom verlegd. Zelfs stilstaand straalt dit monster speed uit. Dit snelheid-simulerende-effect wordt mede in de hand gewerkt door kleine aerodynamische vinnetjes die, altijd als viertal, op diverse onderdelen zijn aangebracht. Meest in het oog springend zijn de grote vinnen aan de zijkant van de bike. Beetje back to the eighties want het doet me denken aan de witte Ferrari Testarossa uit de hitserie Miami Vice. Ook het voorspatbord en de superslanke spiegelsteuntjes zijn voorzien van ditzelfde stijlkenmerk. Gaaf!
 The Devils own
Aan de voorzijde van de Kawa vinden we 4 projector beam koplampen. De buitenste 2 zijn druppelvormig waardoor ze iets agressiefs uitstralen. Opvallend detail is de grote hartvormige Ram Air inlaat midden tussen al dat koplampengeweld. Hierdoor en door de brandstofinjectie wordt het machtige blok voorzien van het broodnodige levenselixer. In het kontje een mooi V-shaped LED-achterlicht met een lichtopbrengst waar de verstralers van een rallye-wagen jaloers op zouden zijn. De knippers zijn ook mooi in het geheel geïntegreerd, vooral aan de achterzijde.
Een nieuw ontworpen aluminium monocoque frame, dat uiterst stijf en licht geconstrueerd is, moet borg staan voor een superieure handling. Geassisteerd door de 43 mm. USD en de Uni-Trak achtervering zou de rij-dynamiek op een ongekend hoog niveau moeten staan. Samen met het nieuw ontworpen motorblok, dat er 190 pk uitperst (met Ram Air 200 pk) moet de concurrentie aan gruzelementen worden gemept. En dan dat koppel: 154 Newtons bij 7.500 tpm. Promises promises...
Mijn in strak leer gestoken achterwerk zakt op de comfortabele buddy en de armpjes worden richting stuur gestrekt. Wat een gigant zeg. Je zit echt op een dikke fiets. De knietjes kunnen goed tegen de tank worden geklemd, dus overdreven breed is ie zeker niet. Vergeleken bij mijn eigen bike zitten de voetsteunen comfortabel laag. Ik heb daardoor meer ruimte dan gebruikelijk wat toch ook wel lekker is. Ben wederom benieuwd hoe zich dat dadelijk gaat uiten m.b.t. de grondspeling. Ook lig je niet over de tank. Je zit wel sportief voorover gebukt en gezien de hoogte van het kuipruitje zit je waarschijnlijk ook erg goed uit de wind. Moet ook wel bij een theoretische top van 300+. Al met al is de zit relaxed te noemen met de insteek om grote afstanden snel en ontspannen te kunnen overbruggen.
Contact aan en de allersterkste Kawa van het moment wordt uit haar beauty-sleep gewekt. De 2 grote witte tellers en het digitale display springen in de houding. Klaar om je van alle gewenste informatie te voorzien. Bij het resetten van de tripmeters toont de ZZR dat ze sinds haar geboorte pas iets meer dan 200 maagdelijke kilometertjes heeft afgelegd. Even later zou blijken dat de hagelnieuwe CBF ook pas een paar honderd kilometertjes levenservaring had. Hhhmmm... we zullen lief zijn voor beide dames. Een seintje aan het blok via de startbutton en een bescheiden gegrom geeft aan dat ze wakker is. Het manouvreren gaat wat moeizaam. Het zijn niet zozeer die 215 kilogrammetjes maar het is meer de grootte van de fiets die hier niet echt meewerkt. De zit is wel lekker laag zodat je goed met de voeten bij de grond kan. Hèhè, de Hayabusa-killer is gedraaid. Soepel grijpt de koppeling aan en de ZZR rolt richting vrijheid.  ZZR cockpitje |  CBF cockpitje |
De Millenium Falcon in de file
Al met al hebben we in totaal een klein half uurtje verloren maar aangezien we, godzijdank, een halve dag de tijd hebben kunnen we het rustig aan doen. Eerst moet het zaakje worden afgetankt, daarna staat een fotosessie gepland en dan wordt het genieten. In toermodus gaat het over het industrie-terrein. Als we bij de bebouwde kom aankomen gaat het gas er onwillekeurig af. Rechts staat die vervloekte flitskast (Maasbrachterweg) die me vorige week nog eraan herinnerde dat ik mijn regelmatige contributie aan het CJIB nog niet had voldaan. Gggrrr...
De motoren worden volgegooid en vanaf de Tango is het maar een paar meter tot aan de snelweg. Als we die opdraaien zien we dat het pokkedruk is. Da’s balen. Aanvankelijk blijven we netjes in de rij maar als het tempo te ver inzakt besluiten we om gebruik te maken van het fysieke voordeel dat een motor nu eenmaal heeft in een file. De ZZR op kop. Haar 4 dreigende en vervaarlijk ogende koplampen splijten de file op welhaast dezelfde wijze als de stokslag op het water van Mozes dat deed tijdens hun vlucht voor de Egyptische farao en zijn leger. Helaas kennen niet alle koekblik chauffeurs de bijbel evengoed dus af en toe moet er eentje rechts worden ingehaald. We willen op tijd zijn voor de fotosessie en in de file moet dat af en toe kunnen, toch?
Zo nu en dan is er een stukje snelweg vrij en dáár maken we gretig gebruik van het vermogen van de bikes. Effe kijken of die CBF het een beetje bij kan houden. De gear-indicator op de ZZR wijst het getal 2 aan en het gas gaat er vol op. Zooo, dat valt een beetje tegen. Tot 4000 tpm. lijken er wat veulentjes rond te dartelen in de wei. Tussen 4000 en 5000 tpm. zijn de veulentjes uitgegroeid tot ponys maar daarna... daarna sleuren 190 arabische volbloeden volle poele aan de handel en vanaf 8000 tpm. is het STAMPEDE!!! Godsamme wat een geweld. Ik waan me eventjes Han Solo aan boord van de Millenium Falcon die zojuist de ‘Light Speed’ modus heeft geactiveerd. De hectometerpaaltjes symboliseren in dit geval de sterren die als één streep aan me voorbij trekken. Kanonnuhhh ey, wat een snelheidssensatie!  Wave remschijfje |  Testarossa style |  Radiale bite |
File in aantocht! De radiale Nissin remmen worden geactiveerd. Dit schiet niet op zo. VTX komt naast me rijden. Ik gebaar met m’n Shoei richting vrije vluchtstrook. Een goedkeurend knikje terug. Met een gangetje van zo’n 50 km/u rollen we over de strook achter de doorgetrokken streep. Je voelt de afgunst van sommige koekblik bestuurders. M’n zesde zintuig is zekerheidshalve alvast ingeschakeld en bedacht op zelfbenoemde ‘deputies’ die menen ons, middels een afsnijd-manoeuvre, tot de orde te moeten roepen. Zou niet de eerste keer zijn...
Ongeschonden bereiken we de afrit. We besluiten om maar binnendoor richting Maastricht te rijden want op de snelweg is het een puinhoop. Na de rotonde wordt het aanmerkelijk rustiger op de weg. Voor ons het sein om het gas los te gooien. De ZZR ontpopt zich als verrassend wendbaar. Niks geen logge bike en eerlijk gezegd was die verdenking wel enigzins aanwezig, puur afgaande op het uiterlijk. Inmiddels zijn we aangekomen in de Beatrixhaven. Strak asfalt en enkele puike scherpe knikjes bij de T-splitsingen. Een tikkeltje aso wordt aan alle medeweggebruikers het V-shaped LED-achterlichtje getoond. Moet kunnen voor een keertje want we hebben een deadline te halen en we willen Sandra (aka Innieminnie) niet onnodig laten wachten. VTX in de slipstream maar omdat die niet zo goed weet waar onze fotolocatie zich bevindt blijft hij vooralsnog de 2e viool spelen.
De fotosessie
Op de toegangsweg naar de jachthaven ligt her en der wat verdwaald grind. Doucement is hier het sleutelwoord want voor je het weet ruilt de gelakte kant van plek met de Bridgestones. Rood/witte kettingen proberen ons de toegang tot het statige Kasteel Hoogenweerth te ontzeggen. Voor auto’s beslist effectief maar voor ons smalle 2-wielers een lachertje. Behendig sturen we de bikes tussen de kettingen en de nog in aangroei zijnde aanplant door. Om voor het kasteel langs te kunnen rijden kunnen we kiezen uit kasseien of een grindbak. De eerste geniet onze voorkeur en de fietsjes worden naast het monument op de parkeerplaats gezet. Deze rustige locatie is schitterend aan het water gelegen en de lichte opwinding van de proefrit ebt langzaam weg. Wat een schril contrast met het fileleed daarnet. De helmpjes gaan af en zittend op de zadeltjes genieten we van de rust en de mooie omgeving.
 Kasteel Hoogenweerth
Het gedreun van een diesel trekt onze aandacht. Knirsend komt een zwarte A3 over het grind aangerold. Sandra zwaait vrolijk naar ons. Vriendelijk komen zij en haar wederhelft Harold op ons afgelopen. “Sorry dat we wat later zijn maar we stonden in de file” verontschuldigt Sandra zich. “Geen probleem, wij zijn hier ook pas net” antwoord ik onder het over en weer handjes schudden. Wijzend op mijn helm lacht Sandra “Hahaha, dan kwamen jullie ons daarnet dus toch tegemoet gescheurd in de Beatrixhaven”. “Uuuhhh yep, dat kan, maarre... scheuren? We waren de motoren pas warm aan het rijden hoor” zeg ik met een knipoog.
We besluiten om maar meteen te beginnen met de fotosessie want ongetwijfeld zullen de 2 nog andere plannen hebben vandaag. De motoren worden pal voor het kasteel geparkeerd en Sandra poseert gewillig. Mijn lens registreert ijverig en het flitslicht reflecteerd tegen het grijs en geel van de voorgevel. Sandra zit, leunt en ligt beurtelings op de Kawa en de Honda. Afhankelijk van de aangenomen pose trillen m’n handjes af en toe. Goh, wat een welgevormd modelletje op een hot bike al niet kan bewerkstelligen ;-P We vergeten even de rest om ons heen en gaan op in de sessie. Geweldig om eens een model voor de lens te hebben die niet het liefst al na een paar seconden weer uit beeld wilt rennen. De tijd vliegt voorbij.
 Mooi gevormd kontje
Zo, genoeg plaatjes met het kasteeltje op de achtergrond. Ik wil nu graag wat groen en water als decor en ik roep VTX erbij om de motoren te verplaatsen. Enthousiast parkeert VTX de CBF op het gras. Ik zet de ZZR ernaast. Sandra heeft haar outfit verwisseld en heeft net een veelbelovende pose aangenomen als een dame het kasteel komt uitgelopen. Haar tred is zelfzeker. Ik laat m’n camera zakken. Ze draagt een goed gesneden mantelpakje dat haar mooie figuurtje accentueert. Een bescheiden décolleté etaleert haar gebruinde huidje. 90-60-90 schat mijn timmermansoog. Zou zij geen zin hebben om samen met Sandra te poseren? Een paar stoute gedachten kronkelen door m’n hoofd ;-)
“Goedemiddag” begint de dame. “Jullie weten dat jullie je hier op privé-terrein bevinden?” Ze wacht ons antwoord niet af en vervolgt streng: “ik woon hier en wil jullie verzoeken om direct van het gras af te gaan want dat hebben we net opnieuw laten inzaaien”. Haar blik is dwingend maar dat doet niets af aan de schoonheid van haar ogen. We staan even perplex dat dit mooie schepseltje ons zo de les staat te lezen. “Ow sorry, dat hadden we even niet in de gaten” verontschuldig ik me nederig. Wetende dat deze makke houding veelal sympathie opwekt bij het doorgaans van wulpsere vormen voorziene geslacht. “We zullen de motoren meteen weghalen”. Ik draai me om en zie dat VTX al bezig is om de CBF van het gras af te duwen (nice teamwork mate). De dame is kennelijk verrast door onze reactie en op milde toon zegt ze: “Jullie mogen best wat foto’s maken hoor maar maak het gras alsjeblieft niet kapot”. Ik bedank me voor haar medewerking en zeg toe de motoren enkel nog even op de kasseien te willen fotograferen. Ze knikt vriendelijk en er kan zowaar een lachje af. Ik smelt bijna. Terwijl ze terugloopt naar de voordeur kijken VTX en ik haar geboeid na. Haar rokje spant beurtelings om haar linker- en dan weer om haar rechterbil. “Ahum, zullen we nog wat foto’s maken nu het nog licht is” horen we Sandra quasi-geirriteerd zeggen. We draaien ons om en zien Sandra in verleidelijke lighouding op de CBF. Hahaha, that’s the spirit meid.
De memorycard is driekwart volgeschoten en het wordt tijd om weer een stukje te gaan rijden. Het afscheid van Sandra en Harold is hartelijk. We bedanken ons voor hun tijd en steken onze duimen op als ze wegrijden. De motoren worden gestart. Bij het passeren van de jachthaven zien we de 2 bezig met hun eigen privé-fotosessie. In het water weerspiegelen en glanzen de stijlvolle witte jachten. Schitterende achtergrond. Dat worden ongetwijfeld mooie piccies.  Tsja, wie zou hier niet achterop willen stappen...
Houdini
Barry kent een mooie testroute en geeft de CBF de sporen. We raken vertrouwder en vertrouwder met de motoren en het tempo wordt opgevoerd. Aanvankelijk rijden we nog wat behoudend en zijn we nog bedacht op flitsers en meer van dat soort onheil, maar al snel worden alle goede voornemens op het milieupark neergekwakt.
 Hartvormig Ram Air hole
We rollen een dorpje uit en de weg loopt langzaam steiler en steiler naar beneden. Helemaal onderaan zit er een kleine chicane in de weg waarna hij weer lichtjes omhoog wegdraait in een flauwe bocht. Mooi overzichtelijk. Voordat ik er erg in heb duikt Barry VTX Veneman naar onder als een havik die zich op z’n prooi stort. Ik gooi het gas meteen los maar het duurt 2 seconden voordat ik de toerentaldrempel heb overwonnen. 8000 tpm. ennnnnnn vasthouden maar. Behendig smijt VTX de CBF volle patat door de chicane. Oehhh, ik zit vandaag nog niet helemaal lekker in m’n ritme (t’is pas m’n 2e ritje dit jaar) en zo hard wil ik de ZZR vooralsnog niet door de bochtjes jagen. Ik ga wat van het gas af. De ZZR laat zich echter boven verwachting goed omleggen en halverwege de chicane realiseer ik me dat ik hier veeeeeeel harder doorheen had kunnen knallen. Balen natuurlijk, temeer omdat VTX nu een flink gat heeft geslagen. GGGRRRrrr...
 V-shaped LEDs
Another one bites the dust
Onder de indruk van het gebeuren laat ik VTX weer snel passeren. Die bedenkt zich geen seconde en sprint er meteen weer vandoor. We jagen door dorpjes en binnenwegen. Tot onze grote teleurstelling wordt het drukker en drukker naarmate we verder het heuvelland binnendringen. Keer op keer moeten we onze voorwaartsdrang intomen omdat blik in allerlei soorten en maten de weg verspert. Ter hoogte van Heyenrath moeten we ons al slalommend een weg banen. Het lijkt wel of we bezig zijn met de eland-proef. Godver, zo kunnen we dus niks testen. Ons irritatie-level stijgt. Opeens zie ik de CBF een coole inhaal-manouvre maken. Vlak voor een bocht haalt hij 2 auto’s in, duikt vervolgens halverwege de bocht in het minimale gaatje tussen een busje en een camper in (tegenligger), rijdt in de bocht aan de rechterkant langs diezelfde camper en laat vlak voor de volgende bocht nog effe een Pacific Coast en een Goldwing z’n uitlaatjes zien. Cool! Kijken of ik dat ook kan. De 2 autootjes zijn geen enkel probleem. Gas erop en ik ben langs. Ik moet een paar seconden wachten omdat me een bende fietsers tegemoet komt. Eindelijk, het gas kan er weer op en meteen verschalk ik de camper. Nu die 2 toerbuffels nog maar we naderen een scherpe, maar overzichtelijke, bocht. Ik zie de CBF al wegspuiten uit de bocht. “Shit, die is dadelijk weg” schiet het door me heen. Ik twijfel niet langer en geef gas bij. Vlak voor de bocht haal ik de Pacific Coast in maar de Goldwing hangt al in de bocht. Ik wil er perse langs maar verpin me een beetje op de snelheid van de toerbuffel. Ik wordt gedwongen om naast hem te blijven hangen. De biker op leeftijd ziet mij opeens naast zich in de bocht en schrikt. Hij rukt aan z’n stuur om mij extra ruimte te geven (wat overigens goedbedoeld maar totaal overbodig is) en slingert daardoor bijna de berm in... K*TTTTTTT!!! Ik voel me schuldig en steek een handje op om me te verontschuldigen. Gelukkig is er niks gebeurd.
Met wat meer beleid zet ik de achtervolging op VTX in. Veel lange rechte stukken. Hier kan ik dus snel terrein goedmaken. Het duurt dan ook niet lang of ik zie Mister Stuntbike weer voor me opdoemen. Ik druk m’n voorwiel bijkans in de anus van het CBF’je en zoekend naar de ideale lijnen duiken we van links naar rechts over de weg. Je moet er wel voor werken maar dit gaat lekker zo. Het valt op dat de ZZR veel makkelijker stuurt dan gedacht (goed gedaan Kawa) maar hij haalt het niet bij de wendbaarheid van een SS. Hoeft ook niet en is ook logisch natuurlijk gezien het Gran Turismo karakter van de fiets.
 Linkerflank |  Rechterflank |
De CBF optpopt zich daarentegen als een echte bochtenridder die zich heerlijk door de omhoog lopende knikjes laat dirigeren. Regelmatig zijn daarbij wel opspattende vonkjes te zien dus de grondspeling is wat krap voor de gehanteerde rijstijl. Maar voor de rest niets dan lof over de hanteerbaarheid van de Honda. De afstelling van het onderstel is een fractie te zacht maar gezien de ruime instelmogelijkheden valt hier zeker wel een mouw aan te passen. IJzersterk punt aan de CBF is dat je in elke versnelling en bij elk toerental een berg vermogen tot je beschikking hebt. Eerlijk gezegd zagen we het op het eerste gezicht niet aan de fiets af dat je hier zo mee kon raggen. Maar je kunt het wel degelijk en hoe. Op een bochtig traject rijd je met de CBF heel veel fietsen het snot voor de ogen, laat dat duidelijk zijn. Respect! Ook gezien door de ogen van de ZZR piloot. Hoe verwoordde Bruce Lee dat vroeger toch zo treffend: never underestimate your opponent...  Smooth Operator |  ABS controlled |
Ome Koos
Bovenaan aangekomen ontvouwt zich een lange brede weg door het bos. VTX zet het gas er vol op en grinnikend zie ik z’n achterlicht kleiner worden. Geniet maar Bar, denkt ik bij mezelf en ik besluit om mezelf en de Kawa effe een ‘Verschnaufpause’ te gunnen. Met een ‘sukkelgangetje’ rolt de allersterkste Kawa van het moment door het bos. Aan het einde van het rechte stuk verman ik me en het gas gaat er weer op. Jagend door de bochtjes zie ik opeens de achterkant van een CBF. VTX blijkt halverwege de afdaling effe op me te hebben gewacht. Gebroederlijk rollen beide bikes naast elkaar de heuvel af.
Opeens horen we een sirene. Wat is dat? Is er soms iets gebeurd? We checken allebei onze spiegeltjes maar zien niks. Voor de zekerheid toch maar even een beetje naar de kant sturen. Een seconde of 30 later komt achter ons een blauw autootje met gierende banden de bocht om gescheurd. Sirene en zwaailichten aan en de motor loeit als een gek. Zozo, die heeft haast. De Citroen Xsara scheert rakelings langs en rijdt ons vervolgens klem. Hey, godverdegodver, wat is dit???
 Yeah Baby, punish me... |
Net als ik, in een reflex, mijn been wil optillen om de afdruk van m’n maatje 43 op het plaatwerk te stempelen, zie ik een lichtbalk in de achterruit. “---Politie---Volgen---“. SHITTT!!! Onderaan de berg is een kleine zijweg. De politiewagen stuurt naar rechts en stopt. We volgen gedwee en zetten de motoren stil. “Waar zouden ze ons geflitst hebben” vraagt VTX door z’n halfopen vizier?” Voordat ik kan antwoorden springt een opgewonden agent uit de auto en roept: “En van jou wil ik het rijbewijs zien enwel nu meteen, tenminste als je dat al hebt!!!”. Hij wijst daarbij naar mij en kijkt nogal wild uit z’n ogen. Zooo, die is pissig. Ik zet m’n helm af en laat hem m’n handen zien. Niet dat ie dadelijk m’n greep naar de binnenzak aanziet voor een poging om een vuurwapen te trekken. “We zijn deze motoren aan het testen voor een Motor-site agent” zeg ik op milde toon en langzaam haal ik m’n roze papiertje tevoorschijn. De agent kijkt ons onderzoekend aan en lijkt enigzins te kalmeren. “En van u wil ik hetzelfde” klinkt het richting VTX.
[ingekort en aangepast door de redactie] Vervolgens staan we 10 minuten tekst en uitleg te geven aan de handlanger van Koos Spee. Daarbij terloops wijzend op de sticker ‘Demo Bike’ die op de neus van de ZZR prijkt. Onbewogen luistert de agent naar ons relaas en onze zoektocht naar een sprankje begrip. Hij kijkt ons vervolgens beurtelings aan, wappert daarbij met onze roze papiertjes en zegt: “we rijden al zo’n 10 km. achter jullie aan maar we konden jullie maar niet inhalen. We gaan nu de videoband bekijken, neem maar alvast afscheid van jullie rijbewijzen”. Terwijl de agent instapt kijken VTX en ik elkaar sprakeloos in de ogen...
Het portier van de undercover-bak slaat dicht. “Bluf” laat VTX zich ontvallen. “Die gast wil ons alleen maar bang maken”. Ik probeer me de rit voor de geest te halen. “Ik weet zeker dat ik grotendeels in de 2 heb gereden en maar af en toe in de 3”, zeg ik tegen VTX. “Maar ja, in de 2e versnelling zet de Kawa bijkans 200 op de klok...”. We zien de agenten in de auto druk naar het schermpje wijzen en wilde gebaren maken. Onze hoop sterft een langzame dood. Een Pacific Coast en een Goldwing komen voorbij gerold. De blik van de Goldwing rijder straalt en het is alsof hij ons toe wil fluisteren: boontje komt om z’n loontje… Er lijkt een eeuwigheid te vergaan maar dan opeens gaat de deur van de Citroen weer open.
“Heren”, de agent kijkt ons doordringend aan. “We hebben zojuist de videoband uitvoerig bestudeerd en op grond van meerdere ernstige overtredingen kunnen we jullie rijbewijzen invorderen”. “Roekeloos rijden, meermaals overschrijden van de maximum snelheid, het in gevaar brengen van overige weggebruikers, blablabla”. “Zulke capriolen horen op het circuit thuis maar niet op de openbare weg”. Oeh shit! Daar heb je het gedonder. Mijn gedachten dwalen af naar de dagelijkse praktijk. Hoe moet ik in de toekomst op m’n werk komen? Hoe ga ik dat thuis brengen? “Maar” vervolgt de diender, “ik rijd zelf SuperMotard en ik heb met mijn collega gepraat en voor deze ene enkele rotkeer willen we over ons hart strijken”. YESSSSSSSS!!! Er valt een last van 100 kg. van onze schouders. Opgetogen kijk ik Bar aan en spontaan wil ik een Moonwalk inzetten maar omdat VTX terugkijkt met een coole blik van ‘I told you so’, besluit ik om maar te chillen.
“We willen wel dat jullie even meekijken op de videoband om jullie op een paar puntjes te kunnen wijzen”. De rijbewijzen worden gretig in ontvangst genomen en opgelucht nemen we plaats in de donkerblauwe Xsara. De goed-nieuws-agent blijft buiten de auto en z’n collega kijkt ons streng aan. “Nou, ik laat de band nu lopen, goed opletten wat ik jullie te vertellen heb”. De video wordt gestart. In het begin zien we alleen maar een lege weg. De snelheidsmeter onderaan in beeld loopt op. Op het rechte stuk wordt 150 km/u aangegeven. Opeens zien we in de verte remlichtjes opdoemen. “Kijk, hier zijn we eindelijk op jullie ingelopen”. We zien een CBF en ZZR naar de zijkant van de weg sturen om vervolgens naar de as van de bocht toe te duiken. Cool, ziet dat er zo uit vanachteren! ;-P De camera volgt maar als ie de bocht uitkomt zijn we alweer uit beeld verdwenen. Opgewonden zegt de agent: “kijk, hier proberen we bij jullie te komen maar dat lukt van geen kant omdat jullie als idioten rijden”. “Wie van jullie is die gek met die fluoriserende helm”. “Uuuhhh, datte ben ik” antwoord ik argwanend. De agent draait zich half om en schudt met z’n hoofd. “Jonge jonge jonge jonge jonge, jij hebt die motor helemaal niet onder controle en je zwalkt bovendien van links naar rechts over de weg”. Barry’s ogen hebben een fractie van een seconde oogcontact met de mijne. We denken allebei hetzelfde. Deze agent verwart gecontroleerde power-wheelies en het volgen van de ideale lijnen kennelijk met slechte voertuigcontrole ;-P Wijselijk onthouden we ons van commentaar.
De snelheidsmeter onderaan in beeld loopt weer op. 120, 130, 140, 160... 180... De agent begint zich weer op te winden. Wijzend op het display zegt ie: “hier rijden we verdomme tegen de 200 en nog steeds lopen jullie op ons uit”. “Tsja”, zegt VTX, “jullie rijden zo hard omdat jullie het gat met ons wilden dichtrijden, wij reden echt niet zo hard hoor”. Een vernietigende blik van de agent is zijn deel. We komen langzaam weer in beeld. De reden: we moeten afremmen voor een bochtencombinatie. We zien onszelf de bochten omflitsen en na de bocht registreert de camera wederom slechts zwart asfalt en een blauwe lucht. Stiekem haal ik m’n camera te voorschijn. De agent scheldt en foetert er op los en gelaten laten we alles maar over ons heen komen. “Uuuhhh..., is het goed als ik effe een fotooke maak” vraag ik en meteen druk ik op de ontspanknop. Een flits vult de auto. De agent buiten de auto kijkt vragend naar binnen. Ik grijns naar hem. De agent naast VTX kijkt kwaad om en zegt: “eigenlijk niet, maar je hebt hem nu toch al gemaakt”. Snel prop ik de camera weer weg. Haha, dit heb ik alvast vastgelegd voor het nageslacht.  Hier rijden we verdomme tegen de 200 en nog steeds lopen jullie op ons uit
Eenmaal weer buiten de auto krijgen we nog 'enkele tips' betreffende ons rijgedrag van de vriendelijkere agent. De Xsara wordt gestart en met piepende banden scheurt het autootje weg. We kijken elkaar aan en schieten allebei in de lach. Tering zeg, daar hebben we echt stinkmazzel gehad. Het hele theater heeft ons dik een uur gekost maar gelukkig hebben we onze rijbewijzen nog. Ergens hadden die agenten wel een beetje gelijk. Point taken en lesje geleerd! We wisselen van bike en vervolgen onze weg.
 Dark and Dangerous
Toch nog effe knallen
Enigszins onder de indruk rijden we braaf het heuvelland uit. Je weet nooit of die 2 plichtsgetrouwe undercovers ons dadelijk niet weer achter een dikke boom staan op te wachten. Effe een korte pauze. “Ik baal als een stekker dat ik de ZZR niet effe kan losgooien” mokt VTX. “Jij hebt tenminste je lol ermee gehad en ik heb natuurlijk weer vette pech.” Tsja, dat is klote natuurlijk. Even kijken hoe laat het is. Oeh shit, we hebben nog maar een uurtje en dan moeten de testbikes toch echt weer worden afgeleverd. “Jij had het toch laatst over dat mooie binnendoor weggetje naar Echt?” Ik kijk VTX daarbij veelbetekenend aan. [Redactie: vanwege het feit dat ook leden van diverse politiekorpsen dit forum bezoeken is een nadere beschrijving van de te volgen route hier weggelaten]. “Wat mij betreft gooi je d’r daar helemaal open, ik volg wel.” De oogjes van VTX beginnen te fonkelen. De ZZR knalt volgas en met spinnend achterwiel weg. Ze kwispelt daarbij met d’r staart als een jonge hond die z’n baasje begroet.
Na een kleine 10 minuutjes sturen laten we de bebouwde kom achter ons. De weg wordt leger en leger en de snelheid wordt opgevoerd. Als sneeuw voor de zon smelt onze herinnering aan de Bad Cop/Good Cop act van daarstraks. We razen langs uitgestrekte velden en oneindige akkers maar het snaarstrakke asfalt is het enigste waar we oog voor hebben. De ZZR loopt uit. De afstand tussen de bochten wordt groter en dat buit de Ram Air fiets uit. Ik doe m’n best en laat de CBF werken voor wat ie waard is. Gebukt achter het ruitje wordt meermaals de 200 aangetikt maar dan is de fut er ook ver uit bij de dikke Honda. De Kawa komt bij die snelheid pas goed op dreef en loopt bij me weg als een gillende 18-jarige Cheerleader bij een overjarige potloodventer die zojuist z'n verschrompelde gamba heeft geshowd. Bij iedere bocht loop ik weer ietsjes in maar verder sta ik machteloos tegenover deze alles vernietigende Tsunami van pk-geweld. Achteraf nog even ruggespraak gehouden met VTX, maar de theoretische top van 299 km/u kon ie niet aantikken. Jammer...
 Looking good
Conclusie
Als waren we de onschuld zelve komen we op ons ooie dooie aangetuft bij MPE. Dit terwijl een verzengende hitte van de blokjes afstraalt. Verschillende medewerkers komen ons al tegemoet gelopen en willen weten hoe de rit is bevallen. In geuren en kleuren wordt verteld wat er zoal is voorgevallen gedurende de rit en we krijgen de lachers op onze hand. Zowel Kenny als ook Jeroen vatten het voorval met de wetsdienaren sportief op. “Ooohhh, op dat stuk in het bos waar ze jullie gemeten hebben daar vliegen wij normaal gesproken met 200+ doorheen.” ;-P Poehhh, en wij knepen hem al omdat we dachten dat we hoogstwaarschijnlijk nooit meer een Bike van MPE mee zouden krijgen... ;-))
Beide fietsen hebben ons vandaag verrast. De CBF1000 is fun om te rijden en veel sneller en krachtiger dan we hadden aangenomen. We snappen best dat hele volksstammen kiezen voor juist deze fiets. Alhoewel een echte punch of knal jammer genoeg uitblijft is het toch een beminnelijke fiets. Een snelle en praktische semi-naked bike die perfect inzetbaar is voor alledaags gebruik maar daarnaast ook een echt maatje is in het weekend. In het heuvelland is een fiets als deze ideaal. Het uit de Fireblade afkomstige blok heeft z’n betrouwbaarheid reeds bewezen en de 9.490 euro die Honda in rekening brengt is in our humble opinion gerechtvaardigd. Onze testbike was uitgerust met het optionele ABS en daarvoor laat men de klant nog eens 700 euro extra aftikken.
En dan de ZZR1400. Superlatieven schieten te kort. Wat een raket op wielen is dat ding. De acceleratie vanaf het middengebied is gewoon stunning. Opendraaien dat gas en vasthouden maar ;-) Maar bedenk altijd: With great power comes great responsibility!
Het design is een hoofdstuk apart. Daar moet je van houden. Beide testrijders vinden dat de fiets qua design een tikkie raffinesse mist maar daarentegen zitten er wel veel mooie details op deze fiets. Eenmaal rijdend vallen eventuele design-kritiekpuntjes al snel van je af. De rij-sensatie is zo overweldigend dat al het andere minder belangrijk wordt. Inhouden, vooral veel inhouden, dat is een discipline die je jezelf beslist moet opleggen als je de sleuteltjes in je handen krijgt gedrukt. Kawa wil wel dat je op voorhand eerst 15.798 euro ophoest. Wil je de luxe van ABS erbij dan kost je dat nog een kuchje van 600 euro extra. Het schadebedrag komt je in dat geval op 16.398 euro te staan. Is de ZZR1400 dat bedrag waard? Uuuhhhmmm... JA! Beslist. In het Sport Tour segment is dit the Bike to beat. Overbrug je regelmatig langere afstanden en wil je de Hayabusa’s graag je achterlicht laten zien, of je valt gewoonweg voor deze fiets, dan kom je automatisch uit bij deze Killer Bike [redactie: inmiddels heeft Suzuki de nieuwe Hayabusa gelanceerd, dus qua ‘Leader of the Pack’ kan het inmiddels alweer anders uitzien].
Deze motor daagt je uit. Hij tart je zelfbeheersing tot het uiterste, maar tegelijkertijd bedreigt hij je. Hij wilt dat je de grens opzoekt en als je dan een moment niet oppast... dan duwt hij je over die grens heen. Als de duivel de gedaante van een voertuig aan zou kunnen nemen dan zou hij vast kiezen voor deze motor.  Een vette Thumbs up voor deze bikes Testdrivers: VTX en Cyberbob Met dank aan MotoPort Echt voor het ter beschikking stellen van de motoren.(37) Commentaar
|
