Navigatie:    Nieuws arrow Motor Reviews arrow Rij-impressie Aprilia RSV1000R Factory
Rij-impressie Aprilia RSV1000R Factory
geschreven door Cyberbob   
Thursday 22 March 2007

RSV1000R
Aprilia RSV1000R Factory
Sommige testritjes zijn maar kort, heel erg kort. Zo ook dit keer. Inclusief fotoreportage stond de bike maar 1,5 uur ter beschikking van LRT. Als je in het achterhoofd houdt dat een fotosessie al snel een 30 minuutjes in beslag neemt, dan kun je uittellen hoe weinig tijd er maar over blijft voor het echte werk. Zeker als je je een goed beeld wilt vormen omtrent de rij-eigenschappen van de betreffende fiets. In dit geval was er daarnaast ook nog eens sprake van ‘nogal bijzondere omstandigheden’. Vandaar dat er lange tijd twijfel bestond of deze rij-impressie wel online moest worden gezet. Gezien de nu wel erg lange periode van radiostilte is alsnog besloten om de opgedane indrukken met jullie te delen.

Inleiding

Terwijl ik voor het stoplicht sta te wachten wrijf ik in m’n handen. Na maandenlang proberen gaat het er dadelijk toch van komen. Een kleine wens gaat zometeen in vervulling.

 

Op m’n zoektocht naar de ideale Naked Bike ben ik bij Aprilia aanbeland. Het merk van de snelle Twins dat altijd in gevecht verwikkeld lijkt met dat andere italiaanse topmerk: Ducati. Ik ben benieuwd hoe zo’n Tuono zich over het asfalt laat jagen. Het licht springt op groen en de Traction Control  heeft moeite om m’n onstuimigheid in bedwang te houden…

Ik stap uit en pak m’n helm en handschoenen van de achterbank. Aan de andere kant van de drukke weg ligt de motorzaak JMD Motoparts. Van origine Ducati dealer maar gaandeweg werd het leveringsprogramma uitgebreid. Zo kwamen Moto Guzzi en Moto Morini erbij en het was een wijs besluit van JMD om ook Aprilia als merk te gaan voeren. Aan de linkerzijde van de zaak buldert een compressor uit volle borst. Een kunststof reclamezuil, in de vorm van een reuzecylinder van zo’n 10 meter hoog, wordt de lucht in geblazen. ‘Ducati’ staat er met grote trotse letters op te  pronken. Een eyecatcher voor de komende dagen want het is immers Italië Weekend en dan moet je wat aan je Public Relations doen he.

Voor de zaak zitten wat mensen gezellig aan een tafeltje van hun pizza te genieten. Ze knikken vriendelijk naar me en gebaren dat ik moet toetasten. Een knikje terug. In het voorbijgaan snuif ik de geur op van knoflook en salami en dat is een traktatie voor m’n neusgaten. Het water loopt me in de mond. Er liggen nog 3 stukken op het bord in het midden van de tafel. Ik twijfel. Neehee Cyber, denk aan die alsmaar groeiende lovehandels. M’n ‘voice inside’ meldt zich altijd op de meest irritante momenten.

Boze droom of...

350Z
350Z
Ik stap de zaak binnen en hoor de stem van de baas op de eerste verdieping. Bovenaan de trap aangekomen zie ik hem gebukt bezig met allerlei exotisch ogende blinkende onderdelen. Jos kijkt op en verontschuldigt zich dat hij even druk is, maarre… als ik het niet erg vind dan zal Raymond me wel verder helpen. Raymond blijkt onder in de zaak bezig te zijn en ik besluit hem meteen maar even op te zoeken. Onder aangekomen zie ik hoe een rode Corsaro voorzichtig op een prominente plek in de showroom wordt gezet. Hij hoort me naderen en z'n hoofd draait zich om. Handen worden geschud en ik vertel hem dat ik voor de afgesproken proefrit op de Tuono kom. Z’n gezicht betrekt enigszins en ik krijg te horen dat er weer een testrijder is neergegaan, uitgerekend met de laatste Tuono die Moto Tricolore (de importeur) ter beschikking had gesteld voor proefritten. Mijn wereld stort een beetje in. Dit kan toch verdomme niet waar zijn! Al dat gebel en geregel van de afgelopen tijd en nu nog niks, nakkes, nada, noppes. This is your worst nightmare come true!

Raymond ziet m’n teleurstelling en doet me een tegenvoorstel:”wat zou je vinden van een proefrit op een RSV?” polst hij voorzichtig. M’n opkomende depressie wordt acuut in de kiem gesmoord. M’n blik verraadt kennelijk alles want op m’n antwoord wordt niet gewacht. Hij wenkt me mee met een kleine beweging van z’n hoofd. Samen lopen we de zaak uit richting werkplaats. Even een paar trapjes op naar de kleine parkeerplaats. We passeren een gespierde 350Z op 20” wielen. Laag, breed en zwart. “Ook niet verkeerd”, laat ik me ontvallen. Raymond kijkt even om. “Yep, da’s de mijne” hoor ik hem trots zeggen. Hhhmmm… kennelijk wordt het personeel bij JMD fair beloond. Kan mijn baas een voorbeeld aan nemen.

 

Life is full of surprises

In een ietwat donker hoekje van de werkplaats staat de RSV te wachten om tot leven te worden gewekt. We naderen haar van achter en het silhouet van het kontje trekt m’n mondhoeken in een glimlach. Ik blijf staan zodat Raymond de motor uit het hoekje kan draaien. Ik neem de vloeiende lijnen in me op en plotseling wordt mijn keurende blik in de houdgreep genomen door de wielen. Goudkleurige wielen? Dat lijken wel superlichte velgjes van O.Z. Racing. De bike is inmiddels 90 graden gedraaid en staat met haar linkerflank naar me te flirten. Steekt toch mooi af he, dat glanzend zwarte bodywork bij dat goudkleurige frame. Uuuhhh watte… GOUDKLEURIG frame??? Opeens dringt het tot me door dat ik hier oog in oog sta met een heuse Factory.   

 

Goldie
Goldie

 

Ondertussen wordt de Appie buiten geparkeerd en ietwat ongelovig kijk ik Raymond aan. “Doe je wel rustig aan met d’r?” knipoogt hij. “Nou, dat zal ik zeker doen”. De eerste kilometertjes dan, denk ik bij mezelf ;-))  Mijn adrenalinepeil stijgt en ik heb moeite om alles volgens het boekje te doen. Eerst effe de Bike inspecteren. Vrijwel direct valt m’n oog op de bekraste kuip en oei, de rechterspiegel heeft ook een tik gehad. “Uuuhhh, wat is met deze fiets gebeurd?” “Tsja”, antwoordt Raymond, “schuivertje gemaakt he”. T’is toch niet te geloven zeg. Rust er soms een vloek op italiaanse testfietsen ofzo?. Ik inspecteer de Appie nog verder en zie dat de bandjes tot op de draad versleten zijn. De rafels en het gesmolten en opgerulde rubber hangen langs de zijwangen. Enkel in het midden is nog de vage vingerafdruk van een Supercorsa herkenbaar. Hiermee heeft iemand zich op het circuit uitgeleefd, no doubt about that! M’n enthousiasme is nu enigszins getemperd maar ik ben ervan overtuigd dat het alsnog een interessante proefrit zal worden. Op dat moment heb ik er nog geen enkel idee van wat me strakkies te wachten staat…

 

We gaan de weg op

Mijn helm gaat op. Blij als een kind dat net een lollie heeft gekregen stap ik op de italiaanse schone. Het is alsof je een italiaans maatpak aantrekt. Alles valt automatisch op z’n plek. De zit is supersportief. Je hielen raken gevoelsmatig bijna je kont en je moet half over de tank liggen om bij de clipons te kunnen komen. M’n bovenbenen volgen naadloos de wulpse lijnen van Miss Bella Italia. Met een tedere streling wek ik de RSV. Een stoot gas en een dof gebulder stijgt op uit de 2 trotse pijpen. M’n ogen beginnen te fonkelen. Dat geluid. Magistraal.

 

 
Dikke pijpen
Dikke pijpen
 
Zonde...
Zonde...

 

De 190’er aan de achterkant zet zich schrap en de eerste meters asfalt rollen onder ons vandaan. Al bij het maken van de eerste bochtjes valt op hoe makkelijk hanteerbaar deze dikke 1000 is. Goh, 10 jaar geleden liet mijn CBR600 zich met hetzelfde gemak rondsturen en die zette toen ook 185 kilootjes op de weegschaal. Kun je zien wat er in 10 jaar tijd aan research and development wordt gedaan. Het enige duidelijk merkbare verschil t.o.v. de 600’tjes van toen is dat je nu wel méér motor tussen de benen hebt. Zowel qua volume als qua vermogen want ‘Ow my god’, wat taait deze RSV verschrikkelijk hard af zeg. Een echt nadrukkelijk eindschot blijft helaas uit maar vanaf het middengebied trekt het spul erg goed door. Nu vind ik sowieso dat dikke 2 cylinders altijd grote stappen maken maar deze dame heeft volgens mij zevenmijlslaarzen aan ;-) Efkes het gas opendraaien resulteert acuut in een brute ruk aan je armen. Je hoeft ‘em daarvoor echt niet hoog in toeren te rijden want reeds vanaf het middengebied gedraagt de Bike zich als een aangelijnde geile Pitbull die een loops teefje in de smiezen heeft.

Jammer genoeg is dit rukkerige rijgedrag niet geheel toe te schrijven aan de krachtige vermogensontplooing van het blok. Om de een of andere reden heeft het gashandel een vrije slag op de eerste centimeter. Als je stevig doorrijdt niet zo’n probleem, maar bij lastwissels, als je van het gas afgaat en daarna weer erop (b.v. halverwege een bocht), is dit gedrag mega-irritant. Je evenwichtsgevoel onderhoudt namelijk een directe relatie met de gasrepons en als die niet thuis geeft, net op het moment dat je ‘em nodig hebt, dan kun je wel eens van een koude kermis thuiskomen. Je hebt wel es van die injectie-systemen die een enigzins rukkerig  gedrag vertonen maar hier speelt IMHO (nog) wat anders. Deze fiets is eens hard neergegaan op rechts (getuige de krassen en het nieuwe handvat) en volgens mij moet daarin mede de verklaring gezocht worden. Er zal iets niet helemaal lekker zitten in het gashandel zelf of in de bedieningskabels, een dergelijk onbehouwen gedrag zou een fabrikant als Aprilia er gegarandeerd uitgefilterd hebben tijdens de ontwikkelingsfase. Niemand zet een topproduct als dit vrijwillig op zo’n grote achterstand, zeker niet als je de gemonteerde high tech componenten mee in beschouwing neemt. Lijkt me ook stug dat een Bike met een dergelijke gasrespons de Master Bike 2006 titel in de wacht kan slepen... [latere ruggespraak met Gieskes zou bevestigen dat dit rukkerige gedrag inderdaad niet des Aprilia’s is. De gasaannames blijken normaliter zeer soepel en smeuiig te verlopen: redactie].

 

Imponerend
Imponerend

 

Zo scheef als de toren van Pisa

Rekening houdend met dit grillige gedrag van m’n Prima Donna onderwerp ik de wegligging van de RSV aan wat steilere hellingshoeken. De staat van de Pirelli’s Supercorsa gooit hier jammer genoeg roet in de spaghetti. Ietsjes platter een bocht induiken kan nog wel maar voordat de slijtnokjes het asfalt raken wordt je al bestraft met een onberekenbare ongevoeligheid. Een onvoorziene stap zijwaarts ligt altijd op de loer en op een fiets die niet van jou is geeft dat toch wat extra onrust in de bovenkamer. Ze lijkt wel een dame tijdens ‘die kritische periode van de maand’. Je weet nooit zeker of ze iets losjes zal incasseren of dat je een trap onder je ballen kunt verwachten 

Alnaargelang de bochtensnelheden hoger worden verdwijnt dit gedrag enigzins maar de achtergrond. Genieten met een grote ‘G’ zoals de RSV de bochten entert. Aanvankelijk bedient het verstand nog de rechterpols maar daar waar verstand en emotie de strijd met elkaar aangaan wint de laatste doorgaans iedere slag. Het duurt dan ook niet lang voordat mijn normale rijstijl ongemerkt de overhand krijgt. Vol in de aanval een bochtencombinatie tegemoet knallen en dan tot diep in de bocht remmend erin duiken. De RSV laat zich vlinderlicht omgooien van links naar rechts. Ik voel me een beetje Raymond van Barneveld. Ik zet de fiets precies daar de bocht in waar ik hem hebben wil en strak die lijn volgend jaag ik hem er weer uit. Effe mikken, concentreren en One-hundred-and-eighty!!!

Keer op keer herhalen we dit trucje en keer op keer geniet ik met volle teugen. Aah, kijk daar, de volgende links-rechts combinatie dient zich aan. Ik hou het gas er dit keer zo lang mogelijk op. Ik stuur de itakkenbak strak tegen de stippellijn en duik de bocht in. Nog niet remmen, nog effe wachten..., nog effe wachten… en NU! De Brembo Gold Edition plet de geventileerde schijven als een kreeft die z’n aardsvijand de kop wil afknijpen. Het bloed wordt zo hard tegen de binnenkant van m’n ogen gedrukt dat ik er een beetje wazig van ga zien. SHITTTT, wat is dit??? Doordat ik zo vol het anker uitgooi trekt de RSV plots sterk naar links waardoor ik pardoes op de verkeerde weghelft beland. De voorrem lossen betekent rechtdoor de berm in vlammen maar het alternatief is een potentiële frontale botsing. Houston, we have a problem! Bliksemsnel overleg tussen m’n hersenhelften. De bike nog platter gooien? Dan gaat ie geheid onderuit. Remmen lossen en rechtdoor de berm in dan? Enkele dikke bomen zullen me in dat geval met open armen ontvangen. There's no way out! Het lijkt een loose-loose situatie. Ik besluit om door te knijpen en de afwijking wordt zowaar nog groter. Inmiddels bevind ik me in het midden van de linkerrijbaan. Ik berust in m’n lot…

 

Kroonplaat-kunst
Kroonplaat-kunst

 

M’n beschermengeltje blijkt vandaag mee te liften want uit de blinde bocht komen me gelukkig geen verrassingen tegemoet. Pfiewww... dat was toch effe een stress-momentje zeg. Een paar honderd meter verderop besluit ik een pitstop in te lassen en rijd ik een landweggetje op langs een dijkje. De italiaanse wordt half in het gras geparkeerd en de helm gaat af. Ik haal een paar keer diep adem. Even bijkomen.

Ik bekijk de vorkpoten en de kroonplaten eens goed. Ogenschijnlijk niets mee aan de hand maar het kan goed zijn dat de hele handel een tikkeltje krom is gaan staan na de schuiver. Onder normale belasting lijkt er geen vuiltje aan de lucht maar bij een ietwat hardere aanpak komen de gebreken boven water drijven. In ieder geval wil ik geen nieuwe verrassingen meer vandaag en besluit om het gedurende de rest van de rit ietsjes rustiger aan te doen.

Terwijl ik om de fiets heen loop valt me andermaal de enorme hitte op die van het blok afkomt. Gedurende de rit brak het zweet me ook al uit maar dat kon natuurlijk ook aan andere factoren hebben gelegen ;-)  Ik kan m’n hand bijna niet bij het blok houden, zo heet is het. Je zou er bijna schroeiplekken aan overhouden zeg. Kan toch niet normaal zijn. [wederom ruggespraak met Gieskes gehouden en deze wist te vertellen dat deze hitte-ontwikkeling inderdaad niet normaal is bij een RSV: redactie].

 

Fotosessie

Time flies if you’re having fun. Zo ook in dit geval. Ik ben al 3 kwartier met deze schone onderweg en zometeen moet ik haar weer afgeven bij JMD. Tijd om wat piccies te maken voor het nageslacht. Allereerst moet de achterkant in beeld worden gebracht. Het kontje van de motor is namelijk net zo sexy als die van onze secretaresse. Je kunt je ogen er gewoonweg niet vanaf houden (uuuhhh... Sandra, als je deze recensie leest: nee, dit is niet de reden waarom ik je altijd vr laat gaan als we samen de trap oplopen. Dat is namelijk puur gebaseerd op een stukje aangeboren hoffelijkheid van mij) ;-P  De vormgeving is perfect. Gestroomlijnd, maar desalniettemin voorzien van een lading erotisch getint design. Knap gedaan! De rest is,zoals gebruikelijk bij een Aprilia, lekker dik aangezet. Daar waar een GSX-R liefst zo rank en slank mogelijk wordt neergezet is een Aprilia, naar mijn mening, altijd nadrukkelijk aanwezig. Op de een of andere manier is het design bij deze fietsen altijd gericht op volumineus voorkomen. Het toch al massief ogende aluminium frame van de RSV werkt hier door de contrasterende kleur behoorlijk aan mee. Daarnaast smoelt de bike van voren ook lekker vet. De ogen staan ver uit mekaar en daartussen in een knoepert van een Ram Air inlaat. De 18 liter tank is ook niet bepaald bescheiden van afmeting en door de forse inkepingen voor de bovenbenen oogt hij nog een tikkeltje forser. Klein puntje van persoonlijke kritiek is de wel erg vlakke kleurstelling. Kennelijk ben ik niet de enige die er zo over denkt want voor modeljaar 2007 biedt Aprilia de Factory aan in veel aantrekkelijkere kleurschema’s.

 

 
Kill and attack
Kill and attack
 
Rank kontje
Rank kontje

 

Van het magnesium V60 blok is maar weinig te zien. Maakt eigenlijk ook geen ene moer uit zolang je maar kunt genieten van de geproduceerde 143 vurige hengsten en de 101 Nm. die dit blokkie uitbraakt. Vanwege het Ram Air effect claimt Aprilia op topsnelheid een vermogenstoename van 3%. Vertaald naar pk’s betekent dit een ruime 4 pk extra. Uiteraard is de RSV voorzien van een elektronisch multipoint injection system, dus in de winter geen shit met choke en bevroren carburateurs. De gemonteerde slipper-clutch is in dit segment bijkans verplichte kost maar wegens de al eerder genoemde surprises heb ik die maar niet op werking getest.

 

 
Kwaliteits trio
Kwaliteits trio
 
Piggyback
Piggyback

 

Aan de voorzijde vinden we een dikke 43 mm. TiN coated (superglad Titanium Nitride) Öhlins USD. Superlichte goudkleurig geanodiseerde velgjes van O.Z. Racing en mooie radiaal gemonteerde Brembo Gold Editions om het geheel af te maken. De geperforeerde schijven zijn van het zwevende type en zijn 320 mm.in doorsnede. Aan de achterzijde van hetzelfde laken een pak. Ook hier slaat Öhlins de klok. Volledig instelbaar met een mooi goudkleurig piggyback reservoirtje. Aan het einde van de artistiek vormgegeven banana-shaped achterbrug vinden we een Brembo remschijfje met een diameter van 220 mm.

Het cockpitje blinkt uit door zowel vormgeving als efficiency. Een grote analoge toerenteller en verder zijn er nog een stuk of 37 andere functies op te roepen via het digitale display. Naast de vele functies kent deze board-computer ook een lap timer functie waarmee gedurende 40 laps de tijden kunnen worden afgelezen en opgeslagen.

Daarnaast is veel carbon op de fiets verwerkt. Spatbord, hugger, kuipdelen, zijkapjes etc. Als het effe kan is het in carbon uitgevoerd. Aan de vele liefdevol verwerkte details kun je de passie van de designers bij Aprilia herkennen. De opengewerkte bovenste kroonplaat bijvoorbeeld, met daaromheen diverse kleurige accenten, is een kunstwerkje op zich. Het is allemaal zo mooi gemaakt. Zelfs aan de vormgeving van de tankdop is bovengemidddelde aandacht besteed. Diep respect voor die italianen hoor.

 

 
Conan's stembandjes
Conan's stembandjes
 
All functions
All functions
 
Bananen brugje
Bananen brugje

 

Een snelle blik op het klokje in de cockpit. De tijd dringt dus dat wordt doorrijden - hehehehe. Het blok is nog steeds bloedjeheet. De temperatuur-aanduiding wordt nog steeds met 3 digits aangegeven en de zweep gaat erover. De RSV klimt gretig in toeren en in de hogere toerenregionen ontsnapt daarbij een fantastisch klinkend ingetogen gebulder aan de dikke uitlaatpijpen. Bij gas loslaten ploft, kucht en mompelt het spul als Conan die last heeft van een rokershoestje. Machtig mooi. Veel te snel nadert het thuishonk van de RSV. Zo te zien wordt er reeds op me gewacht. Terwijl Raymond bezig is met aftanken worden snel enkele indrukken gewisseld. “Hhhmmm..., je bent de eerste testrijder die terugkomt met kritische opmerkingen. Maar volgens mij rijden de meeste mensen ook een beetje anders dan jij”. Het komt er glimlachend uit met een enigzins sarcastische/geamuseerde ondertoon. “Tsja, aan de bandjes van je 350Z te oordelen sukkel jij ook niet met 30 km/u een bochtje om he” is mijn antwoord. Blikken worden uitgewisseld. We zitten op dezelfde golflengte.

 

Conclusie

Deze Factory heeft met het binnenhalen van de Master Bike 2006 titel al bewezen een ware winnaar te zijn op de racetrack. Uit het hart gesproken moet ik zeggen dat niet helemaal voldaan is aan mijn hooggespannen verwachtingen. Waren mijn verwachtingen dan misschien te hoog? Nope, ik denk het niet. Ik denk veeleer dat factoren als een niet meer helemaal frisse bike (stuiter op het asfalt) en de compleet afgereden Supercorsa’s de rij-ervaring behoorlijk hebben vertroebeld. Desalniettemin heb ik kunnen snuffelen aan de (veel gehoorde) spooky goede wegligging van deze italiaanse. Mede afgaand op de uitlatingen van Gieskes als RSV-rijder zou een testdrive op zo’n machine een fantastische ervaring moeten zijn. Zeker als het een Factory uitvoering betreft. Ik geloof hem op z’n woord. Het zou deze technisch hoogstaande twin tekort doen om hem te veroordelen op basis van een testrit van een uurtje. De potentie is aanwezig, dat is m.i. onomstotelijk aangetoond. Wellicht dat een rit op een frisser exemplaar het bewijs kan leveren dat deze machine ook naast de racetrack kan overtuigen. Maar dat stellen we uit tot een volgende keer...

 

Met dank aan JMD Motoparts voor het ter beschikking stellen van de motor.(28) Commentaar

 

 
< Vorige

Advertenties